एका नावाड्याने रामांकडून भाडे का घेतले नाही?
वनवासाच्या सुरुवातीला राम, सीता आणि लक्ष्मण गंगेच्या काठी पोहोचले.
Mythraan ॲप मोफत डाउनलोड कराMythraan ॲप मोफत डाउनलोड करा · App Storeकथा
एका गरीब नावाड्याने भगवान रामांकडून भाडे घेतले नाही — तरीही सर्वांत मोठा सौदा त्यानेच केला. वनवासाच्या सुरुवातीला राम, सीता आणि लक्ष्मण गंगेच्या काठी पोहोचले — पलीकडे जायला नाव हवी होती.
केवट नाव घेऊन आला नाही. म्हणाला — ऐकलंय, तुमच्या पायांचा स्पर्श होताच एक दगड स्त्री झाला होता. माझी नाव तर लाकडाची आहे — तीही बदलली, तर घर कसे चालणार? आधी पाय धुईन.
रामचरितमानस सांगते — राम हसू लागले, आणि केवटाने गंगाजलाने त्यांचे पाय धुतले. पलीकडे पोहोचल्यावर सीतेने आपली अंगठी काढली — नावेचे भाडे म्हणून. केवटाने हात जोडले.
म्हणाला — आत्ता नको, प्रभू. परतताना जे द्याल, ते शिरसावंद्य मानून घेईन. त्याने भाडे सोडले नव्हते — फक्त पुढे ढकलले होते. आता रामांचे परत येणे हेच त्याचे भाडे होते.
अशी मान्यता आहे की प्रयागराजजवळ शृंगवेरपूरचा तोच घाट आहे — आजही तिथे ही कथा सांगितली जाते. चौदा वर्षांनी राम परतले — केवटाने जे मागितले होते, ते त्याला मिळाले.
स्रोत
गोस्वामी तुलसीदास, रामचरितमानस, अयोध्याकांड (केवट प्रसंग); शृंगवेरपूर, प्रयागराज — स्थानिक मान्यता