ଯେଉଁ ପାହାଡ଼କୁ କୃଷ୍ଣ ଟେକିଥିଲେ — ତାହା ପ୍ରକୃତରେ କ'ଣ ଥିଲା?
ସାତ ବର୍ଷର ଜଣେ ବାଳକ ଗୋଟିଏ ପୂରା ପାହାଡ଼ ଏକ ହାତରେ ଟେକି ଧରିଲା — ଆଉ ସାତ ଦିନ ଯାଏଁ ଟିକିଏ ବି ହଲିଲା ନାହିଁ।
Mythraan ଆପ୍ ମାଗଣାରେ ଡାଉନଲୋଡ୍ କରନ୍ତୁMythraan ଆପ୍ ମାଗଣାରେ ଡାଉନଲୋଡ୍ କରନ୍ତୁ · App Storeକଥା
ସାତ ବର୍ଷର ଜଣେ ବାଳକ ଗୋଟିଏ ପୂରା ପାହାଡ଼ ଏକ ହାତରେ ଟେକି ଧରିଲା — ଆଉ ସାତ ଦିନ ଯାଏଁ ଟିକିଏ ବି ହଲିଲା ନାହିଁ। ଏହା ଭାଗବତ ପୁରାଣର କଥା। ବ୍ରଜର ଲୋକେ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ବର୍ଷା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, ଆମ ଗାଈମାନେ ଯେଉଁ ପାହାଡ଼ର ଘାସ ଖାଆନ୍ତି,
ଆମର ଦେବତା ସେହି ପାହାଡ଼ ହିଁ। ଭୋଗ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନକୁ ଅର୍ପଣ କରାଗଲା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅହଙ୍କାର ଜାଗିଲା — ସେ ପ୍ରଳୟର ମେଘ ପଠାଇଲେ। ସେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନକୁ ଏମିତି ଟେକିଲେ, ଯେମିତି ପିଲାଟିଏ ଛତୁଟିଏ ଉଠାଏ।
ପୂରା ବ୍ରଜ ତା' ତଳେ ଆସିଗଲା। ସାତ ଦିନ ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକା ଆସିଲେ, ଆଉ ନିଜ ମୁକୁଟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣରେ ରଖିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଭାଗବତ ଆଉ ଗୋଟିଏ କଥା କହେ। ଯେତେବେଳେ ଭୋଗ ଅର୍ପଣ ହେଉଥିଲା, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଏକ ବିଶାଳ ରୂପ ପ୍ରକଟ ହୋଇ କହିଲା,
ମୁଁ ହିଁ ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ। ସେହି ରୂପ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ହିଁ ଥିଲା। ଯେଉଁ ପାହାଡ଼କୁ ସେ ଟେକିଥିଲେ, ତାହା ସେ ନିଜେ ହିଁ ଥିଲେ। ମଥୁରା ପାଖରେ ସେହି ପାହାଡ଼ ଆଜି ବି ଅଛି — ଲୋକେ ତା'ର ଏକୋଇଶ କିଲୋମିଟରର ପରିକ୍ରମା କରନ୍ତି,
ଆଉ ଅନ୍ନକୂଟ ସେହି ପାହାଡ଼କୁ ହିଁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ।
ଉତ୍ସ
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣ (ସ୍କନ୍ଧ 10, ଅଧ୍ୟାୟ 24-27); ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ, ମଥୁରା — 21 କିଲୋମିଟରର ପରିକ୍ରମା