MYTHRAAN · ଚିତ୍ରରେ କଥା · କୃଷ୍ଣ
ଯମୁନାର ଏକ କୁଣ୍ଡ, ଯାହାର ପାଣି ବିଷ ଥିଲା — ଆଉ ଜଣେ ବାଳକ, ଯିଏ ସେଥିରେ ଡେଇଁ ପଡ଼ିଲା।
କାଳିୟର ବିଷରେ କୁଣ୍ଡ କଳା ଥିଲା; ପାଖକୁ ଆସୁଥିବା ପଶୁ-ପକ୍ଷୀ ମରୁଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଡେଇଁଲେ, ନାଗ ତାଙ୍କୁ କୁଣ୍ଡଳୀରେ ଜାକିଦେଲା।
କୂଳରେ ଗୋକୁଳ କାନ୍ଦୁଥିଲା। ସେତିକିବେଳେ କୃଷ୍ଣ କୁଣ୍ଡଳୀରୁ ବାହାରି ଫଣା ଉପରେ ଚଢ଼ି ନାଚିଲେ — ପ୍ରତି ଫଣା ନଇଁ ପଡ଼ିଲା।
ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ବିନତିରେ କୃଷ୍ଣ କାଳିୟକୁ ମାରିଲେ ନାହିଁ, ସମୁଦ୍ରକୁ ପଠାଇଲେ। ନ ମାରି ବିଷ ଉପରେ ଜୟ — କାଳିୟ-ମର୍ଦନ।
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ, ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ (ଅଧ୍ୟାୟ ୧୬)