फाटकं धोतर नेसलेला एक ब्राह्मण, द्वारकेच्या महालाच्या दारात — पुरचुंडीत फक्त मूठभर पोहे.सुदामा आणि कृष्ण सांदीपनींच्या आश्रमात एकत्र शिकले होते. सुदामा गरीब; पत्नी म्हणाली — मित्राला भेटून या.कृष्ण धावत आले, मित्राला मिठी मारली, पाय धुतले. पुरचुंडी सोडून एक मूठ पोहे खाल्ले — दुसरी रुक्मिणीने अडवली.काही मागितलं नाही. परतले तर झोपडीच्या जागी महाल. कृष्णाने पोहे नाही, प्रेम खाल्लं — भावच खरी भेट.