கிழிந்த வேட்டியுடன் ஒரு அந்தணர், துவாரகை அரண்மனை வாசலில் — முடிச்சில் ஒரு பிடி அவல் மட்டும்.குசேலரும் கண்ணனும் சாந்தீபனி ஆசிரமத்தில் சேர்ந்து படித்தவர். குசேலர் ஏழை; மனைவி: நண்பரை ஒருமுறை பார்த்து வாருங்கள்.கண்ணன் ஓடி வந்து அணைத்தார், கால் கழுவினார். முடிச்சைத் திறந்து ஒரு பிடி அவல் உண்டார் — அடுத்ததை ருக்மிணி தடுத்தார்.எதுவும் கேட்கவில்லை. திரும்ப, குடிசை இடத்தில் மாளிகை. கண்ணன் உண்டது அவல் அல்ல, அன்பு — உணர்வே உண்மைக் காணிக்கை.