દેવો ને અસુરો અમૃત માટે સાગર મથવા ચાલ્યા. રવૈયો બન્યો મંદરાચલ પર્વત, દોરડું બન્યા વાસુકિ નાગ.પણ પર્વત નીચે કોઈ આધાર નહોતો. મંથન શરૂ થતાં જ મંદરાચલ સાગરની ઊંડાઈમાં ડૂબવા લાગ્યો.ત્યારે વિષ્ણુએ વિશાળ કાચબાનું રૂપ લીધું, સાગરના તળિયે ઊતર્યા ને પર્વતને પોતાની પીઠ પર ઉપાડી લીધો.એ પીઠ પર મંદરાચલ ફર્યો, મંથન પૂરું થયું. જે બોજ કોઈ ન ઉપાડી શકે, એ વિષ્ણુ ઉપાડે છે — એ જ કૂર્મ અવતાર.