ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೂ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಬಯಸಿದರು — ಅವರು ಆರಿಸಿದ್ದು ಯಾರನ್ನು?
ವಿಷ್ಣು ಪುರಾಣದ ಕಥೆ — ಒಂದು ಹೂಮಾಲೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಿ ದೇವತೆಗಳ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟುಹೋದರು.
Mythraan ಆ್ಯಪ್ ಉಚಿತವಾಗಿ ಡೌನ್ಲೋಡ್ ಮಾಡಿMythraan ಆ್ಯಪ್ ಉಚಿತವಾಗಿ ಡೌನ್ಲೋಡ್ ಮಾಡಿ · App Storeಕಥೆ
ಒಂದು ಹೂಮಾಲೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿತ್ತು — ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಮನೆಯಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹೊರಟುಹೋದರು. ವಿಷ್ಣು ಪುರಾಣದ ಕಥೆ ಇದು. ದುರ್ವಾಸ ಋಷಿ ಆ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು; ಇಂದ್ರ ಅದನ್ನು ಆನೆಯ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟನು, ಆನೆ ಅದನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಎಸೆದುಬಿಟ್ಟಿತು.
ದುರ್ವಾಸರು ಶಾಪ ಕೊಟ್ಟರು — ಯಾವ ವೈಭವದ ಬಗ್ಗೆ ನಿನಗೆ ಅಹಂಕಾರವಿದೆಯೋ, ಅದು ಅಳಿದುಹೋಗುವುದು. ಹಾಗೆಯೇ ಆಯಿತು — ಹೊಲಗಳು ಬತ್ತಿದವು, ಯಜ್ಞಗಳು ನಿಂತವು, ದೇವತೆಗಳು ಬಲಹೀನರಾದರು — ಏಕೆಂದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದರು.
ಅವರನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ದೇವತೆಗಳೂ ಅಸುರರೂ ಸೇರಿ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಕಡೆದರು. ಒಂದು ದಿನ ಅಲೆಗಳಿಂದ, ಅರಳಿದ ಕಮಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪ್ರಕಟರಾದರು. ದಿಕ್ಕುಗಳ ಆನೆಗಳು ಅವರ ಮೇಲೆ ನೀರು ಸುರಿಸಿದವು.
ಈಗ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರನ್ನು ಬಯಸಿದರು — ದೇವತೆಗಳೂ, ಅಸುರರೂ, ಋಷಿಗಳೂ. ಭಾಗವತ ಪುರಾಣ ಹೇಳುತ್ತದೆ — ಲಕ್ಷ್ಮಿ ವರಮಾಲೆ ಹಿಡಿದು, ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮುಂದೆಯೂ ಹಾದುಹೋದರು.
ಒಬ್ಬ ತಪಸ್ವಿ, ಆದರೆ ಕೋಪವನ್ನು ಗೆದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿ, ಆದರೆ ಆಸೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಬಲಶಾಲಿ, ಆದರೆ ಕಾಲದ ಮುಂದೆ ಅಸಹಾಯಕ. ಆಮೇಲೆ ಅವರು ನಿಂತದ್ದು — ತಮ್ಮನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಲೇ ಇರದವರ ಮುಂದೆ.
ವಿಷ್ಣು. ಅವರು ವರಮಾಲೆಯನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕೊರಳಿಗೆ ಹಾಕಿದರು, ಮತ್ತು ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಸುಮಾರು ಎರಡು ಸಾವಿರದ ನೂರು ವರ್ಷ ಹಳೆಯ ಭರಹುತ್ ಸ್ತೂಪದ ಒಂದು ಕೆತ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಇದೇ ರೂಪ ಕೆತ್ತಿದೆ — ಕಮಲದ ಮೇಲೆ ದೇವಿ, ಮತ್ತು ನೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಎರಡು ಆನೆಗಳು.
ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ — ಲಕ್ಷ್ಮಿ ನೆಲೆಸುವುದು, ತಮ್ಮ ಹಿಂದೆ ಓಡದವರ ಬಳಿಯೇ.
ಆಧಾರ
ವಿಷ್ಣು ಪುರಾಣ (ಅಂಶ 1, ಅಧ್ಯಾಯ 9); ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಪುರಾಣ (ಸ್ಕಂಧ 8, ಅಧ್ಯಾಯ 8); ಗಜಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕೆತ್ತನೆ — ಭರಹುತ್ ಸ್ತೂಪ, ಸುಮಾರು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 100