समुद्रावर सेतू बांधला जात होता — वानर डोंगर उचलून आणत होते. आणि एक इवलीशी खारही काहीतरी करत होती.अशी श्रद्धा आहे: खार वाळूत लोळे, मग सेतूवर झटके. एका वानराने हसून बाजूला केलं — तू काय करणार?रामांनी पाहिलं. खारीला तळहातावर उचललं: हिची वाळू दगडांतल्या फटी भरते आहे. काम लहान, भाव मोठा.रामांनी प्रेमाने तिच्या पाठीवरून हात फिरवला — तीन रेषा राहिल्या. म्हणतात, तेव्हापासून खार रामांची खूण घेऊन फिरते.