ଯେଉଁ ନାଗର ଫଣାରେ କୃଷ୍ଣ ନାଚିଲେ — ତାକୁ କାହିଁକି ମାରିଲେ ନାହିଁ?
ଯମୁନାର ଗୋଟିଏ କୁଣ୍ଡ ଏତେ ବିଷାକ୍ତ ଥିଲା ଯେ ଉପରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ବି ଖସି ପଡ଼ୁଥିଲେ।
Mythraan ଆପ୍ ମାଗଣାରେ ଡାଉନଲୋଡ୍ କରନ୍ତୁMythraan ଆପ୍ ମାଗଣାରେ ଡାଉନଲୋଡ୍ କରନ୍ତୁ · App Storeକଥା
ଯମୁନାର ଗୋଟିଏ କୁଣ୍ଡ ଏତେ ବିଷାକ୍ତ ଥିଲା ଯେ ଉପରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ବି ଖସି ପଡ଼ୁଥିଲେ। ଏହା ଭାଗବତ ପୁରାଣର କଥା। ସେଥିରେ କାଳିୟ ନାଗ ରହୁଥିଲା; ତାର ବିଷରେ ପାଣି ଟଗବଗ ହୋଇ ଫୁଟୁଥିଲା। ଦିନେ ଗାଈ ଆଉ ଗୋପ ପିଲାମାନେ ସେହି ପାଣି ପିଇ ଢଳି ପଡ଼ିଲେ।
କୃଷ୍ଣ କଦମ୍ବ ଗଛରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଆଉ ସିଧା ସେହି କୁଣ୍ଡକୁ ଡେଇଁପଡ଼ିଲେ। କାଳିୟ ତାଙ୍କୁ ନିଜ କୁଣ୍ଡଳୀରେ ଗୁଡ଼ାଇ ଧରିଲା। କୂଳରେ ଯଶୋଦା ଚିତ୍କାର କଲେ, କିନ୍ତୁ ବଳରାମ ହସୁଥିଲେ। ସେତିକିବେଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରୀର ବଢ଼ିଗଲା, କୁଣ୍ଡଳୀ ଖୋଲିଗଲା, ଆଉ ସେ ଡେଇଁ ଫଣା ଉପରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଯେଉଁ ଫଣା ଉଠୁଥିଲା, କୃଷ୍ଣ ତା' ଉପରେ ହିଁ ପାଦ ରଖି ନାଚୁଥିଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଳିୟ ଥକି ନ ଗଲା। ନାଗପତ୍ନୀମାନେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ କାଳିୟକୁ ମାରିଲେ ନାହିଁ — ସମୁଦ୍ରକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
କାଳିୟ ଡରୁଥିଲା, ଗରୁଡ଼ ତାକୁ ଖାଇଯିବେ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, ତୁମ ଫଣା ଉପରେ ଏବେ ମୋ ପାଦର ଚିହ୍ନ ଅଛି। ଗରୁଡ଼ ତୁମକୁ ଛୁଇଁ ପାରିବେ ନାହିଁ। ବୃନ୍ଦାବନର କାଳିୟ ଘାଟ ଆଜି ବି ଅଛି, ଆଉ ପ୍ରତି କାର୍ତ୍ତିକରେ
କାଶୀରେ ନାଗ ନଥୈୟା ଲୀଳା ହୁଏ।
ଉତ୍ସ
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣ (ସ୍କନ୍ଧ 10, ଅଧ୍ୟାୟ 15–17); କାଳିୟ ଘାଟ, ବୃନ୍ଦାବନ; ନାଗ ନଥୈୟା, ତୁଳସୀ ଘାଟ, ବାରାଣସୀ।