ସେ ସାହାଯ୍ୟ ମାଗିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ — ତେବେ ଖାଲି ହାତରେ କାହିଁକି ଫେରିଲେ?
ପିଲାଦିନର ଦୁଇ ସାଙ୍ଗ — ଜଣେ ହେଲେ ଦ୍ୱାରକାର ରାଜା, ଆଉ ଜଣେ ଏତେ ଗରିବ ଯେ ଘରେ ଅନ୍ନ ନ ଥିଲା।
Mythraan ଆପ୍ ମାଗଣାରେ ଡାଉନଲୋଡ୍ କରନ୍ତୁMythraan ଆପ୍ ମାଗଣାରେ ଡାଉନଲୋଡ୍ କରନ୍ତୁ · App Storeକଥା
ପିଲାଦିନେ ଦୁଇ ସାଙ୍ଗ ଝଡ଼ ରାତିରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଫସିଗଲେ; ରାତିସାରା ହାତ ଧରି ଭିଜୁଥିଲେ। ଜଣେ କୃଷ୍ଣ, ଆଉ ଜଣେ ସୁଦାମା। ଏହା ଭାଗବତ ପୁରାଣର କଥା। ବହୁ ବର୍ଷ ପରେ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାର ରାଜା, ଆଉ ସୁଦାମା ଏତେ ଗରିବ ଯେ ଘରେ ଅନ୍ନ ନ ଥିଲା।
ପତ୍ନୀ ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କଠାରୁ ଚାରି ମୁଠା ଚୁଡ଼ା ମାଗିଆଣିଲେ, ଚିରା କପଡ଼ାରେ ବାନ୍ଧିଲେ, ଆଉ ଦ୍ୱାରକା ପଠାଇଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ଉଠିଲେ, କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କୋଳେଇ ନେଲେ, ଆଉ ନିଜ ହାତରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇଦେଲେ। ସୁଦାମା ଲାଜରେ ପୁଟୁଳିଟି ଲୁଚାଉଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣ ତାହା ଟାଣିନେଲେ, ଗୋଟିଏ ମୁଠା ଖାଇଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟଟି ଉଠାଇଲେ, ସେତେବେଳେ ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିନେଲେ। ସୁଦାମା ଖାଲି ହାତରେ ଫେରିଲେ — କିଛି ମାଗିନଥିଲେ ତ। ଗାଁରେ ପହଞ୍ଚି ଦେଖିଲେ, କୁଡ଼ିଆ ଜାଗାରେ ପ୍ରାସାଦ ଠିଆ ହୋଇଛି।
କୃଷ୍ଣ ନ କହି, ନ ଜଣାଇ ସବୁକିଛି ଦେଇସାରିଥିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ସେଥିପାଇଁ ହାତ ଧରିଥିଲେ — ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଠାରେ କୃଷ୍ଣ ନିଜର ସବୁକିଛି ଦେଇଦେଇଥାନ୍ତେ। ପୋରବନ୍ଦରରେ ସୁଦାମା ମନ୍ଦିର ଆଜି ବି ଅଛି, ଆଉ ସଚ୍ଚା ବନ୍ଧୁତାର ନାମ ଆଜି ବି — କୃଷ୍ଣ-ସୁଦାମା।
ଉତ୍ସ
ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣ (ସ୍କନ୍ଧ 10, ଅଧ୍ୟାୟ 80–81); ସୁଦାମା ମନ୍ଦିର, ପୋରବନ୍ଦର।