ते मदत मागायला गेले होते — मग रिकाम्या हाती का परतले?
बालपणीचे दोन मित्र — एक द्वारकेचा राजा झाला, दुसरा इतका गरीब की घरात अन्न नव्हते.
Mythraan ॲप मोफत डाउनलोड कराMythraan ॲप मोफत डाउनलोड करा · App Storeकथा
बालपणी दोन मित्र वादळी रात्री जंगलात अडकले — रात्रभर एकमेकांचा हात धरून भिजत राहिले. एक होते कृष्ण, दुसरे सुदामा. ही भागवत पुराणातील कथा आहे. वर्षांनंतर कृष्ण द्वारकेचे राजा होते, आणि सुदामा इतके गरीब की घरात अन्नाचा कणही नव्हता.
पत्नीने शेजाऱ्यांकडून चार मुठी पोहे मागून आणले, फाटक्या कापडात बांधले, आणि त्यांना द्वारकेला पाठवले. त्यांना पाहताच कृष्ण उठले, रडत रडत मिठी मारली, आणि आपल्या हातांनी त्यांचे पाय धुतले. सुदामा लाजेने आपली पुरचुंडी लपवत राहिले.
कृष्णांनी ती ओढून घेतली, एक मूठ खाल्ली, दुसरी उचलली, तेवढ्यात रुक्मिणीने हात धरला. सुदामा रिकाम्या हाती परतले — त्यांनी काही मागितलेच नव्हते. गावी पोहोचले तर झोपडीच्या जागी महाल उभा होता.
कृष्णांनी न सांगता, न कळवता सर्व काही दिले होते. म्हणूनच रुक्मिणीने हात धरला — दुसऱ्या मुठीत कृष्णांनी आपले सर्वस्व देऊन टाकले असते. पोरबंदरमध्ये सुदामा मंदिर आजही आहे, आणि खऱ्या मैत्रीचे नाव आजही आहे — कृष्ण-सुदामा.
स्रोत
श्रीमद्भागवत पुराण (स्कंध 10, अध्याय 80-81); सुदामा मंदिर, पोरबंदर.