ରକ୍ଷାବନ୍ଧନର ପ୍ରକୃତ କାହାଣୀ
ଥରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠି ତାଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାରରେ କଟିଗଲା। ରକ୍ତ ବହୁଥିବା ଦେଖି ଦ୍ରୌପଦୀ — ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ରାଣୀ — ଗୋଟିଏ କ୍ଷଣ ବି ଅଟକିଲେ ନାହିଁ। ସେ ନିଜ ଶାଢ଼ୀର ଏକ ଖଣ୍ଡ ଚିରି ତାଙ୍କ କ୍ଷତ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
Mythraan ଆପ୍ ମାଗଣାରେ ଡାଉନଲୋଡ୍ କରନ୍ତୁMythraan ଆପ୍ ମାଗଣାରେ ଡାଉନଲୋଡ୍ କରନ୍ତୁ · App Storeକଥା
ପ୍ରତି ରକ୍ଷାବନ୍ଧନରେ ଜଣେ ଭଉଣୀ ନିଜ ଭାଇର ମଣିବନ୍ଧରେ ଗୋଟିଏ ସୂତା ବାନ୍ଧେ, ଆଉ ସେ ତାର ରକ୍ଷା କରିବାର ବଚନ ଦିଏ। କିନ୍ତୁ ପର୍ବ ହେବାର ବହୁତ ଆଗରୁ, ସେହି ସୂତା ଥିଲା ଜଣେ ଦେବତାଙ୍କ ଋଣ। ଏହାର ଆରମ୍ଭ କୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ ହେଲା, ଆଉ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କ୍ଷତରୁ। ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ଚକ୍ର ଚଳାଇଲେ, ତାର ଧାରରେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଆଙ୍ଗୁଠି କଟିଗଲା ଆଉ ସେଥିରୁ ରକ୍ତ ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା। ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ରାଣୀ ଦ୍ରୌପଦୀ
ଏହା ଦେଖିଲେ। କିଛି ନଭାବି ସେ ନିଜ ରେଶମୀ ଶାଢ଼ୀରୁ ଖଣ୍ଡେ ଚିରି ତାଙ୍କ କ୍ଷତ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବଚନ ଦେଲେ — ଦିନେ ସେ ଏହି ସୂତାର ଋଣ ହଜାର ଗୁଣ ସୁଝିବେ। ସେହି ଦିନ ଆସିଲା କୌରବଙ୍କ ଭରା ସଭାରେ।
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ସଭାକୁ ଟାଣି ଅଣାଗଲା, ଆଉ ତାଙ୍କ ଲଜ୍ଜା ହରଣର ଚେଷ୍ଟା ହେଲା। ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ସାହାରା ରହିଲା ନାହିଁ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଆଉ ସେମାନେ ଯେତେ ଟାଣିଚାଲିଲେ, ତାଙ୍କ ଶାଢ଼ୀ କେବେ ସରିଲା ନାହିଁ, ବସ୍ତ୍ର ବହିଚାଲିଲା, ଏକ ଅନନ୍ତ ଧାରା, ଯାହାକୁ କୌଣସି ହାତ ସାରିପାରିଲା ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଲଜ୍ଜା ରକ୍ଷା ପାଇଲା, ଚିରା ସୂତାର ଋଣ ପୂରାପୂରି ସୁଝାଗଲା।
ଏହା ହିଁ ସେହି ବନ୍ଧନ, ଯାହାକୁ ରକ୍ଷାବନ୍ଧନ ମନେ ରଖେ — ଜଣେ ଭଉଣୀ ସୂତା ବାନ୍ଧେ, ଆଉ ତାର ଭାଇ ତାର ରକ୍ଷା କରିବାର ବଚନ ଦିଏ। ଆଉ ସେଥିପାଇଁ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଗୋଟିଏ ଛୋଟିଆ ସୂତା ଆଜି ବି ସେହି ବଚନକୁ ସାଇତି ରଖେ।
ଉତ୍ସ
ରକ୍ଷା-ସୂତ୍ରର ପରମ୍ପରା — ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣ; କୃଷ୍ଣ ଓ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଏହି କଥା ମହାଭାରତର ମୂଳ ପାଠରେ ମିଳେ ନାହିଁ — ଏହା ଭକ୍ତି ଓ ଲୋକ ପରମ୍ପରାର କଥା