వ్యాసుడి మనసులో మొత్తం మహాభారతం ఉంది — కానీ ఆయన వేగాన్ని అందుకుని రాసేవారు ఎవరూ లేరు.బ్రహ్మ అన్నాడు — వినాయకుడిని పిలవండి. వినాయకుడి షరతు: నా కలం క్షణం ఆగకూడదు. వ్యాసుడిది: అర్థం చేసుకోకుండా రాయకూడదు.ఆలోచించాలంటే వ్యాసుడు ఒక గూఢ శ్లోకం చెప్పేవాడు. వినాయకుడు అర్థం చేసుకుంటూ ఆగేవాడు — వ్యాసుడు తర్వాతివి కూర్చేవాడు.ఇలా లక్ష శ్లోకాల మహాభారతం అయింది. బుద్ధి దేవుడు ముందు అర్థం చేసుకుని రాశాడు — అందుకే రాసే ముందు గణేశ వందనం.
ఆధారం
మహాభారతం, ఆది పర్వం (ఈ ఘట్టం కొన్ని పాఠాల్లోనే ఉంది)