MythraanMYTHRAAN
தமிழ் ▾
हिंदीEnglishবাংলাमराठीతెలుగుગુજરાતીಕನ್ನಡമലയാളംଓଡ଼ିଆ
AndroidiOS

சோமவார விரதம் — கதை

சோமவார விரதம் (பதினாறு சோமவாரம்)

சோமவார விரதம் — கதை
கதையைக் கேளுங்கள்விவரிப்பு இந்தியில்

இந்த நாளை ஏன் கொண்டாடுகிறோம்?

திங்கள்கிழமை சிவபெருமானின் நாளாகக் கருதப்படுகிறது; இந்த நாளில் சிவ பக்தர்கள் விரதம் இருந்து சிவலிங்கத்துக்கு நீர் வார்க்கிறார்கள். பதினாறு சோமவார விரதம் தொடர்ந்து பதினாறு திங்கள்கிழமைகள் நடக்கிறது; பதினேழாவது திங்கள் அதன் உத்யாபனம் நடக்கிறது. திருமணமாகாத பெண்கள் நல்ல வரன் வேண்டியும், இல்லறத்தார் குடும்பத்தின் மகிழ்ச்சி, அமைதி, விருப்பங்களுக்காகவும் இந்த விரதம் இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு திங்களும் பூஜைக்குப் பிறகு இந்தக் கதையே கேட்கப்படுகிறது.

கதை

ஒருமுறை சிவபெருமான் பார்வதி தேவியுடன் உலா வந்தபோது அமராவதி நகருக்கு வந்தார் என்பார்கள். அந்த நகர மன்னன் ஓர் அழகிய சிவன் கோயில் கட்டியிருந்தான்; சிவனும் பார்வதியும் அந்தக் கோயிலிலேயே தங்கினார்கள். ஒருநாள் பார்வதி தேவி சிரித்துக்கொண்டு, பிரபுவே, இன்று சொக்கட்டான் ஆடுவோம் என்றார். ஆட்டம் தொடங்கியது. அதே நேரத்தில் கோயில் அர்ச்சகர் பூஜைக்கு வந்தார். பார்வதி தேவி அவரிடம் கேட்டார், சொல், இந்த ஆட்டத்தில் யார் வெல்வார்கள். அர்ச்சகர் யோசிக்காமல், மகாதேவர் வெல்வார் என்றார்.

சோமவார விரதம் — கதை 1

ஆட்டம் முடிந்தபோது பார்வதி தேவியே வென்றார். தெரியாமல் அர்ச்சகர் சொன்னது பொய்யாகிவிட்டது. கோயில் அர்ச்சகர் தெரியாமல் ஒருவர் பக்கம் பேசியது பார்வதி தேவிக்குப் பிடிக்கவில்லை; அர்ச்சகருக்கோ தம் பேச்சால் அவ்வளவு கூச்சம், யார் கண்ணையும் பார்க்க முடியவில்லை. அதற்கிடையில் அவர் உடலை நோய் சூழ்ந்தது, மனம் உடைந்தது. கோயில் சேவையைத் தொடர்ந்தார், ஆனால் உள்ளுக்குள் வெறுமையாகிவிட்டார். யாரிடமும் எதுவும் சொல்லவில்லை, சிவன் முன் அமர்ந்து அழுதுகொள்வார்.

சோமவார விரதம் — கதை 2

சில காலம் கழித்து சில அப்சரஸ்கள் அந்தக் கோயிலுக்கு வழிபட வந்தார்கள். அர்ச்சகரின் நிலையைக் கண்டு காரணம் கேட்டார்கள். அர்ச்சகர் நடந்ததை எல்லாம் சொன்னார். அவர்கள் சொன்னார்கள், கலங்காதீர்கள், பதினாறு சோமவார விரதம் இருங்கள். ஒவ்வொரு திங்களும் உணவின்றி இருந்து, மாலையில் சிவனை வழிபட்டு, அரை சேர் கோதுமை மாவில் நெய்யும் வெல்லமும் கலந்து சூர்மா செய்து, மூன்று பங்காகப் பிரியுங்கள்; ஒன்று சிவனுக்கு, ஒன்று பசுவுக்கு, ஒன்று உங்களுக்கு. அர்ச்சகர் அப்படியே செய்தார்.

சோமவார விரதம் — கதை 3

பதினாறு திங்கள் நிறைவடையும் போது அவர் நோய் தணிந்தது, மனமும் நிலைபெற்றது. சில நாட்கள் கழித்துச் சிவனும் பார்வதியும் மீண்டும் அந்தக் கோயிலுக்கு வந்தார்கள். அர்ச்சகர் தேறியிருப்பதைக் கண்டு பார்வதி தேவி, இது எப்படி நடந்தது என்று கேட்டார். அர்ச்சகர் விரதத்தைப் பற்றிச் சொன்னார். இதே விரதத்தைத் தாமும் இருக்க வேண்டும் என்று பார்வதி தேவிக்குத் தோன்றியது; அப்போது அவர் மகன் முருகன் கோபித்துக்கொண்டு தொலைவில் இருந்தார். அன்னை பதினாறு சோமவார விரதம் இருந்தார்; பதினாறாவது திங்கள் மாலை முருகன் தாமே திரும்பி வந்தார்.

சோமவார விரதம் — கதை 4

முருகன் கேட்டார், அம்மா, என் மனம் திடீரென்று இங்கே ஏன் இழுக்கப்பட்டது. பார்வதி தேவி சிரித்துச் சொன்னார், நீ மறந்துவிட்டவனை நான் பதினாறு திங்கள் நினைத்தேன். இப்படி இந்த விரதம் ஒரு வீட்டிலிருந்து இன்னொரு வீட்டுக்குப் பரவியது. பின்னாளில் அமராவதியின் ஒரு மன்னனே இதே விரதத்தை ஏற்றான், பல ஆண்டுகள் ஒவ்வொரு திங்களும் அவன் அரண்மனையிலிருந்து பூஜைப் பொருட்கள் அதே கோயிலுக்குச் சென்றன என்பார்கள். ஒரு திங்கள் மன்னன் அரசியிடம் சொன்னான், இன்று இந்தத் தட்டை உன் கையாலேயே எடுத்துச் செல்; சொந்தக் கையால் செய்யும் வேலை மனத்தோடு இணைந்திருக்கும்.

சோமவார விரதம் — கதை 5

அன்று அரண்மனையில் விருந்தினர்கள், முற்றத்தில் கூட்டம். அவசரத்தில் அரசி தட்டைப் பணிப்பெண்களிடம் கொடுத்துவிட்டாள். பணிப்பெண்கள் வழியில் பேச்சில் மூழ்கினார்கள், பாதிப் பொருட்கள் சிதறின, பூஜை நேரம் கடந்துவிட்டது. மாலையில் யாரும் யாரையும் குற்றம் சொல்லவில்லை, ஆனால் வீட்டின் மனம் சோர்ந்தது; பல ஆண்டு நியமம் அன்று வீட்டின் சொந்த அலட்சியத்தால் தவறியது. அரசி இதை ஒரு மடத்தின் சாதுவிடம் சொன்னாள். சாது சொன்னார், விரதம் என்பது பொருட்களைக் கொண்டு சேர்ப்பது அல்ல, கவனம். மனம் வைத்துச் செய்யும் வேலை சிறியதாக இருந்தாலும் முழுமையானது; மனமின்றிச் செய்வது பெரியதாக இருந்தாலும் குறையானது.

சோமவார விரதம் — கதை 6

அரசி அப்படியே செய்தாள்; மன்னனும் ஒவ்வொரு திங்களும் அவளுடன் அமரத் தொடங்கினான். பதினேழாவது திங்கள் உத்யாபனத்தில் இருவரும் தாராளமாகத் தானம் செய்தார்கள்; அந்த நியமம் அந்த வீட்டில் மீண்டும் ஒருபோதும் தவறவில்லை. வீடுதோறும் கேட்கப்படும் இன்னொரு சோமவாரக் கதை, சிவபெருமான் புதுவாழ்வு தந்த காசி வணிகரின் மகனைப் பற்றியது; அது சாவன் சோமவாரத்துடன் சொல்லப்படுகிறது. பழைய கதைகள் நோயைச் சாபமாகச் சொல்கின்றன; ஆனால் அவற்றின் உண்மையான அழுத்தம், மனதோடு செய்யும் வேலையே நிலைக்கும் என்பதில்தான். இந்த விரதம் எந்தச் சிகிச்சைக்கும் அற்புதத்துக்கும் வாக்குறுதி அல்ல; இது புலனடக்கமும் கவனமும் உள்ள நாள். போலேநாதர் அனைவருக்கும் நலம் அருளட்டும்.

எப்படிக் கொண்டாடுகிறோம்

  • இந்த விரதம் வளர்பிறையின் ஒரு திங்கள்கிழமை தொடங்கப்படுகிறது; வட இந்தியாவில் பலர் சிராவண மாதத்தின் முதல் திங்களிலிருந்து தொடங்கி இடைவிடாமல் பதினாறு திங்கள்கிழமைகள் இருக்கிறார்கள்; தமிழ்நாட்டில் கார்த்திகை மாதச் சோமவாரங்கள் சிவ வழிபாட்டுக்குத் தனிச் சிறப்புடையவை, அந்நாட்களில் சிவன் கோயில்களில் சங்காபிஷேகம் நடைபெறுகிறது.
  • காலையில் நீராடி, வெள்ளை அல்லது வெளிர் நிற ஆடை அணிந்து, விரதச் சங்கல்பம் செய்யுங்கள்.
  • சிவலிங்கத்துக்கு நீர் அல்லது கங்கை நீர், பால், வில்வ இலைகள், ஊமத்தை, அட்சதை, சந்தனம், வெள்ளை மலர்கள் சமர்ப்பித்து, ஓம் நமசிவாய என்று ஜபம் செய்யுங்கள்.
  • பகல் முழுவதும் உணவின்றியோ பழம் மட்டும் உண்டோ இருங்கள்; மாலையில் பிரதோஷ வேளையில் சிவனையும் பார்வதியையும் வழிபட்டு, கதை கேட்டு, கோதுமை மாவு, நெய், வெல்லம் சேர்த்த சூர்மா அல்லது பஞ்சீரி படைத்து, அதை மூன்று பங்காகப் பிரிக்கிறார்கள்; அதன் பிறகு ஒரு வேளை எளிய உணவு உண்கிறார்கள்.
  • பதினேழாவது திங்கள் ஹோமம், அந்தணர்களுக்கு உணவு, தானியம், ஆடை தானம் ஆகியவற்றுடன் உத்யாபனம் செய்து விரதத்தை நிறைவு செய்கிறார்கள்.
  • முழு விரதம் இருக்க இயலாதவர்கள், உடல்நிலைக்கு ஏற்ப பழம் உண்டோ ஒரு வேளை எளிய உணவு உண்டோ விரதம் இருக்கலாம்.

மூலம்

பதினாறு சோமவாரத்தின் இந்தக் கதை எந்தப் புராணத்தின் அத்தியாயமும் அல்ல; விரதக் கதைப் புத்தகங்கள் வழியாகவும் வீடுதோறும் வாய்மொழியாகவும் வழங்கிவரும் விரதக் கதை மரபின் கதை. இதற்குப் பல வடிவங்கள் உண்டு; சிலவற்றில் பூசாரிக்குப் பிறகு வரும் கண்ணிகள் நீளமாக, முருகனின் நண்பர், ஓர் அந்தணர், ஓர் இளவரசி எனச் சொல்லப்படுகின்றன, சிலவற்றில் சுருக்கப்படுகின்றன; இங்கே அவை வேண்டுமென்றே சுருக்கமாக வைக்கப்பட்டுள்ளன. சில இடங்களில் வணிகரின் மகன் கதையே திங்கள் கதையாகச் சொல்லப்படுகிறது. திங்கள்கிழமைக்கும் சிவனுக்கும் உள்ள தொடர்பு மரபில் மிகப் பழமையானது.

மேலும் கதைகள்

கதைகளைப் பாருங்கள், கேளுங்கள் — இலவச செயலிடவுன்லோட்App Store