ஐயப்பன்: மணிகண்டன்: பந்தள இளவரசர் முதல் சபரிமலை ஐயப்பன் வரை
சபரிமலை, கேரளா

தர்மசாஸ்தா என்றும் மணிகண்டன் என்றும் அழைக்கப்படும் ஐயப்பன் கேரளத்தின் மிகப் பிரியமான தெய்வங்களில் ஒருவர்; சிவன், விஷ்ணு இருவரின் சக்தியிலிருந்தும் பிறந்தவர் என்று பக்தர்கள் நம்புகிறார்கள். கேரளத்தின் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடர்ந்த காடுகளுக்கு நடுவே சபரிமலையில் அவர் கோயில் உள்ளது. ஒவ்வோர் ஆண்டும் லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் நாற்பத்தொரு நாள் விரதம் இருந்து, தலையில் இருமுடி சுமந்து அவரைத் தரிசிக்கச் செல்கிறார்கள்.
கதைப்படி, அன்னை துர்கை மகிஷாசுரனை அழித்தபோது, அவன் சகோதரி மகிஷி பழிவாங்கக் கடுந்தவம் செய்தாள். சிவன், விஷ்ணு இருவரிடமிருந்தும் பிறந்தவனால் மட்டுமே தன்னை வெல்ல முடியும் என்ற வரத்தை அவள் பிரம்மாவிடம் பெற்றாள். அப்படி ஒருவன் ஒருபோதும் பிறக்கவே மாட்டான் என்று எண்ணி, அவள் தேவர்களைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கினாள். அப்போது விஷ்ணு மோகினி வடிவம் எடுத்தார்; சிவன், மோகினி இருவரின் சக்தியால் ஒரு தெய்வக் குழந்தை பிறந்தது — அவர் ஹரிஹரபுத்திரன் என்று அழைக்கப்பட்டார்.

அதே காலத்தில் பந்தள மன்னர் ராஜசேகரர் பிள்ளைப்பேறு இல்லாமல் வருந்திக்கொண்டிருந்தார். ஒருநாள் அவர் பம்பை நதிக்கரைக் காட்டுக்கு வேட்டைக்குச் சென்றார்; அங்கே ஒரு குழந்தை அழும் சத்தம் கேட்டது. அருகே சென்று பார்த்தபோது ஒளி பொருந்திய ஒரு குழந்தை கிடந்தது; அதன் கழுத்தில் ஒரு சிறிய தங்க மணி கட்டப்பட்டிருந்தது. அப்போது ஒரு தவசி அங்கே வந்து சொன்னார்: இவனை வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல், இவனுக்கு மணிகண்டன் என்று பெயரிடு. இவனுக்குப் பன்னிரண்டு வயதானதும் இவன் பிறப்பின் ரகசியம் தானாகவே வெளிப்படும்.

மன்னரும் அரசியும் மணிகண்டனைத் தம் சொந்த மகனாகவே வளர்த்தனர். அவன் எல்லாக் கலைகளிலும் தேர்ந்தவன், எல்லோருக்கும் பிரியமானவன், மிகவும் அடக்கமானவன். சில காலம் கழித்து அரசிக்கும் ஒரு மகன் பிறந்தான்; இருந்தும் மணிகண்டனையே இளவரசனாக்க வேண்டும் என்பது மன்னரின் விருப்பம். நாட்டின் அமைச்சன் ஒருவனுக்கு இது பிடிக்கவில்லை. மணிகண்டன் அரசனானால் தன் சொந்த மகனுக்கு என்ன ஆகும் என்ற அச்சத்தை அவன் அரசியின் மனத்தில் விதைத்தான். மெல்ல மெல்ல அரசி அவன் பேச்சுக்கு இணங்கினாள்.

ஒருநாள் அரசி தாங்க முடியாத தலைவலி என்று நடித்தாள். அமைச்சன் சொல்லிக் கொடுத்தபடி வைத்தியர், இந்த நோய் புலிப்பாலால் மட்டுமே குணமாகும் என்றார். புலிப்பால் கொண்டுவரச் செல்வது மரணத்தின் வாயில் நுழைவதுதான் என்று எல்லோருக்கும் தெரியும். பன்னிரண்டு வயது மணிகண்டன் சொன்னான்: அம்மாவுக்காக நான் போவேன். மன்னர் எவ்வளவோ தடுத்தார், ஆனால் அவன் கேட்கவில்லை. அப்போது மன்னர் தம் கைகளாலேயே வழிக்கான உணவையும் தேங்காயையும் கட்டிக் கொடுத்தார். பக்தர்கள் இன்று தலையில் சுமக்கும் இருமுடி அந்த மூட்டையின் நினைவுதான் என்று சொல்லப்படுகிறது.

காட்டை அடைந்ததும் மணிகண்டனுக்குத் தன் பிறப்பின் நோக்கம் நினைவுக்கு வந்தது. அதே காட்டில் மகிஷி தேவர்களை அச்சுறுத்திக்கொண்டிருந்தாள். மணிகண்டன் அவளைப் போருக்கு அழைத்தான்; இருவருக்கும் கடும் போர் நடந்தது. இறுதியில் ஹரிஹரபுத்திரனிடம் மகிஷி தோற்றாள்; அவளுக்குள் இருந்த சாபம் பெற்ற ஆன்மாவும் விடுதலை பெற்றது என்பது நம்பிக்கை. தேவர்கள் ஜெய ஜெய என்று முழங்கினர். இந்திரனே பெண் புலியானார்; மற்ற தேவர்கள் புலிகளாகவும் குட்டிகளாகவும் மாறி மணிகண்டனுடன் புறப்பட்டனர்.

தங்கள் இளவரசன் பெண் புலி மீது அமர்ந்து, புலிக்கூட்டத்துடன் நகருக்குள் வருவதைக் கண்ட பந்தள மக்கள் அச்சத்திலும் வியப்பிலும் உறைந்து நின்றனர். அரசியும் அமைச்சனும் தங்கள் தவற்றை உணர்ந்து, அவன் பாதங்களில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டனர். மணிகண்டன் எல்லோரையும் மன்னித்தான். தம் மகன் சாதாரணப் பிள்ளை அல்ல என்று மன்னர் அறிந்துகொண்டார். தான் எந்தப் பணிக்காகப் பூமிக்கு வந்தானோ அது நிறைவேறிவிட்டது, இனி தான் செல்ல வேண்டும் என்று மணிகண்டன் சொன்னான்.

நாங்கள் உன்னை வழிபட ஓர் இடத்தைக் காட்டு என்று மன்னர் அழுதபடி வேண்டினார். மணிகண்டன் ஓர் அம்பை எய்தான்; அது சபரிமலையில் சென்று விழுந்தது. அங்கேயே என் கோயிலை அமையுங்கள் என்றான். மன்னர் அங்கே கோயில் எழுப்பினார்; மணிகண்டன் அங்கே யோக முத்திரையில் தியானத்தில் ஆழ்ந்த ஐயப்பனாக எழுந்தருளினார் என்பது நம்பிக்கை. விரதம் இருந்து, எளிய வாழ்க்கை வாழ்ந்து, கடினமான மலைப்பாதையைக் கடந்து தூய மனத்துடன் வரும் பக்தருக்குத் தம் அருள் கிடைக்கும் என்று அவர் சொன்னார்.

இன்றும் பக்தர்கள் நாற்பத்தொரு நாள் மண்டல விரதம் இருக்கிறார்கள்; கருப்பு, நீலம் அல்லது காவி உடை அணிகிறார்கள்; ஒருவரையொருவர் சுவாமி என்று அழைக்கிறார்கள்; சுவாமியே சரணம் ஐயப்பா என்று முழங்கியபடி புனிதமான பதினெட்டுப் படிகளில் ஏறுகிறார்கள். மகரவிளக்கு நாளில் பந்தளத்திலிருந்து பகவானின் புனித ஆபரணங்களான திருவாபரணம் ஊர்வலமாகச் சபரிமலைக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது — தந்தை இன்றும் மகனை அலங்கரிக்க வருவதுபோல. கோயிலின் முன்னே தத்வமசி என்று எழுதப்பட்டுள்ளது — அதாவது அது நீயே; ஒவ்வொரு பக்தரிலும் அதே ஐயப்பன் இருக்கிறார்.
மூலம்
இது பந்தள அரச குடும்பத்துடனும் சபரிமலைக் கோயிலுடனும் தொடர்புடைய கேரளாவின் கோயில் மற்றும் நாட்டார் மரபுக் கதை; மகிஷியுடன் நடந்த போரின் இடம் உள்ளிட்ட வேறு பல விவரங்கள் வெவ்வேறு வடிவங்களில் சொல்லப்படுகின்றன.