ஆண்டாள்: சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடி ஆண்டாள்
ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர், தமிழ்நாடு

பன்னிரு ஆழ்வார்களில் ஒரே பெண் ஆழ்வார் ஆண்டாள்; ஸ்ரீவைஷ்ணவ அடியார்கள் அவரைப் பூமிப்பிராட்டியின் அவதாரமாகப் போற்றுகிறார்கள். ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் ரங்கமன்னாருடன் அவர் கோயில் கொண்டிருக்கிறார். அவர் அருளிய திருப்பாவை மார்கழி மாதம் முழுவதும் வீடுகளிலும் கோயில்களிலும் ஒலிக்கிறது.
ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் விஷ்ணுசித்தர் என்ற எளிய அடியார் வாழ்ந்தார்; பின்னாளில் அவர் பெரியாழ்வார் என்று போற்றப்பட்டார். வடபத்ரசயனப் பெருமாளுக்காகத் தம் நந்தவனத்தில் மலர்களை வளர்த்து, தினமும் மாலை தொடுத்துச் சாற்றுவது அவருடைய தொண்டு. ஒருநாள் காலை, நந்தவனத்தில் துளசிச் செடியின் அடியில் ஒரு பெண் குழந்தையைக் கண்டார். பெருமாள் தந்த பிரசாதம் என்று அவளை வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்று, கோதை என்று பெயரிட்டு அன்புடன் வளர்த்தார்.

தந்தையின் மடியில் அமர்ந்து கண்ணனின் கதைகளைக் கேட்டுக் கேட்டுக் கோதை வளர்ந்தாள். ஆயர்பாடியும் கோபியரும் குழலோசையும் அவள் மனத்தில் நிறைந்தன. மானிடர் யாரையும் அல்ல, இறைவனையே மணப்பேன் என்ற உறுதி அவள் உள்ளத்தில் நாளுக்கு நாள் வேரூன்றியது. தன்னை ஓர் ஆயர்குலப் பெண்ணாகவே எண்ணி, எந்நேரமும் அவனையே நினைத்திருந்தாள். தோழியர் விளையாட்டில் இருந்தால், கோதை இறைவனின் நினைவில் இருந்தாள்.

தந்தை பெருமாளுக்காகத் தொடுத்து வைக்கும் மாலையைக் கோதை யாருமறியாமல் தானே சூடிக்கொள்வாள்; இந்த மாலையில் நான் அவனுக்கு ஏற்றவளாகத் தெரிகிறேனா என்று பார்த்துக்கொள்வாள். பிறகு மாலையைக் கழற்றிக் கூடையில் வைத்துவிடுவாள்; அதுவே கோயிலில் பெருமாளுக்குச் சாற்றப்படும். நெடுநாள் இது யாருக்கும் தெரியவில்லை. ஒருநாள் விஷ்ணுசித்தர் அவள் மாலை சூடியிருப்பதைக் கண்டுவிட்டார்; மாலையில் அவளுடைய தலைமுடி ஒன்று இருந்தது என்றும் சில கதைகள் சொல்லும். பெருமாளுக்குச் சாற்ற வேண்டிய மாலை இப்படி ஆனதே என்று அவர் மனம் வருந்தினார்.

அன்று அவர் புதிய மாலை தொடுத்துப் பெருமாளுக்குச் சாற்றினார். அன்றிரவு பெருமாள் அவர் கனவில் தோன்றி, கோதை சூடிய மாலையே எனக்கு வேண்டும், அதன் மணமே எனக்கு உகந்தது என்றார். விஷ்ணுசித்தர் திகைத்துப் போனார்; தம் மகள் சாதாரணப் பெண் அல்ல என்று உணர்ந்தார். அன்றுமுதல் அவள் ஆண்டாள் ஆனாள், தன் அன்பால் இறைவனையே ஆண்டவள். சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடி என்று தமிழ் மக்கள் அவளைக் கொண்டாடுகிறார்கள்.

ஆண்டாளின் அன்பு பாசுரங்களாகப் பெருகியது. மார்கழி மாதத்துப் பனி விடியலில், தோழியரை எழுப்பிக்கொண்டு நோன்புக்குச் செல்லும் ஆயர் சிறுமியாகத் தன்னை எண்ணி, முப்பது பாசுரங்கள் கொண்ட திருப்பாவையைப் பாடினாள். நாச்சியார் திருமொழியில் இறைவன் மீதான தன் ஏக்கத்தையும், கனவில் கண்ட தன் திருமணத்தையும் பாடினாள். மணப்பருவம் வந்தபோது எந்தத் திருக்கோலப் பெருமாளை மணக்க விரும்புகிறாய் என்று தந்தை கேட்டார்; அவள் திருவரங்கத்து அரங்கநாதனையே தேர்ந்தெடுத்தாள்.

இது எப்படி நடக்கும் என்று பெரியாழ்வார் கவலைப்பட்டார். அப்போது அரங்கநாதர் அவர் கனவிலும், திருவரங்கக் கோயில் பணியாளர்களின் கனவிலும் தோன்றி, கோதையை மணப்பெண்ணாக அலங்கரித்துத் திருவரங்கத்துக்கு அழைத்து வரச் சொன்னார். பெரும் விழாவுடன் பல்லக்கு புறப்பட்டது. திருவரங்கம் சேர்ந்த ஆண்டாள் பல்லக்கிலிருந்து இறங்கி, கருவறைக்குள் சென்று, பெருமாளின் திருவடியருகே சேர்ந்தாள். ஒரு தெய்வ ஒளியில் அவள் அரங்கனோடு இரண்டறக் கலந்தாள் என்பது மரபு.

இன்றும் சில விசேஷ உற்சவங்களில், ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் ஆண்டாள் சூடிய மாலை திருமலைக்கும் அழகர் கோவிலுக்கும் அனுப்பப்படுகிறது. மார்கழி விடியலில் வீடுதோறும் கோலம் இடப்பட்டுத் திருப்பாவை ஒலிக்கிறது. முறைப்படி சாற்றுவதைவிட, எதையும் மிச்சம் வைக்காமல் முழு மனத்தோடு தன்னையே அர்ப்பணிப்பதுதான் இறைவனுக்கு மிக உகந்தது என்பதை ஆண்டாளின் கதை சொல்கிறது.
மூலம்
ஆண்டாளின் வரலாறு ஸ்ரீவைஷ்ணவ குருபரம்பரை நூல்களிலும் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் கோயில் மரபிலும் வழங்குகிறது; அவருடைய திருப்பாவையும் நாச்சியார் திருமொழியும் நாலாயிர திவ்விய பிரபந்தத்தில் உள்ளன. மாலை சூடியது தெரியவந்த விதம் போன்ற சில விவரங்கள் வெவ்வேறு விதமாகச் சொல்லப்படுகின்றன.