ரங்கநாதர்: தென்திசை நோக்கிப் பள்ளிகொண்ட அரங்கநாதர்
ஸ்ரீரங்கம், திருச்சிராப்பள்ளி, தமிழ்நாடு

திருவரங்கத்தில் திருமால் ஆதிசேஷன் மீது அரங்கநாதராகப் பள்ளிகொண்டிருக்கிறார். காவிரிக்கும் கொள்ளிடத்துக்கும் இடையிலுள்ள இந்தத் தீவை 108 திவ்ய தேசங்களில் முதலாவதாகவும் பூலோக வைகுண்டமாகவும் வைணவ அடியார்கள் போற்றுகிறார்கள். இங்கே பெருமாள் தெற்கே, இலங்கையை நோக்கித் திருமுகம் கொண்டு பள்ளிகொண்டிருப்பதற்குப் பின்னால் ஒரு கதை உண்டு.
கோயில் மரபின்படி, படைப்பின் தொடக்கத்தில் பிரம்மதேவரின் தவத்தால் பாற்கடலிலிருந்து ஒரு தெய்வ விமானம் எழுந்தது; அதனுள் ஆதிசேஷன் மீது அரங்கநாதர் பள்ளிகொண்டிருந்தார். நெடுங்காலம் பிரம்மா சத்தியலோகத்தில் அவரை வழிபட்டார். பிறகு சூரிய குலத்து மன்னன் இக்ஷ்வாகுவின் தவத்தால் அந்த விமானம் அயோத்திக்கு வந்தது. தலைமுறை தலைமுறையாக ரகுகுல மன்னர்கள் அரங்கநாதரைக் குலதெய்வமாக வழிபட்டார்கள்; ஸ்ரீராமரும் அப்படியே வழிபட்டார்.

இலங்கை வெற்றிக்குப் பிறகு அயோத்தியில் ஸ்ரீராமருக்குப் பட்டாபிஷேகம் நடந்தது. தர்மத்தின் பக்கம் நிற்பதற்காகத் தம் அண்ணன் ராவணனையே விட்டு வந்த விபீஷணரும் அதற்கு வந்திருந்தார். விடைபெறும்போது ராமர் தம்மிடமிருந்த மிக அரிய பரிசான, தம் குலதெய்வம் அரங்கநாதரின் விமானத்தை, விபீஷணருக்கு அளித்தார். வழியில் எங்கும் இதைத் தரையில் வைக்க வேண்டாம், எங்கே வைக்கிறாயோ அங்கேயே பெருமாள் தங்கிவிடுவார் என்று ராமர் சொன்னதாக மக்கள் மரபு கூறுகிறது.

பெருமாளை மிகுந்த பக்தியுடன் சுமந்துகொண்டு விபீஷணர் தெற்கு நோக்கி நடந்தார். காவிரி இரண்டு கிளைகளாகப் பிரிந்து நடுவே ஓர் அழகிய தீவை அணைத்துக்கொண்டிருக்கும் இடத்துக்கு வந்தார். அது மாலை நேரம்; விபீஷணர் தம் நித்திய வழிபாட்டைச் செய்ய வேண்டியிருந்தது. அங்கே ஒரு விழா நடந்துகொண்டிருந்தது என்றும் சில கதைகள் சொல்கின்றன. சிறிது நேரத்துக்காக அவர் பெருமாளை அந்த மணல் தீவில் இறக்கி வைத்தார்.

வழிபாட்டை முடித்துத் திரும்பி வந்து விமானத்தைத் தூக்க முயன்றபோது அது அசையவே இல்லை. எத்தனை முறை முயன்றும், எவ்வளவு வேண்டியும் பெருமாள் அங்கேயே இருந்தார். அந்த நாட்டை ஆண்ட தர்மவர்ம சோழன், பெருமாள் தம் நாட்டில் எழுந்தருள வேண்டும் என்று நெடுநாளாக வேண்டிக்கொண்டிருந்தான். விபீஷணரின் கண்கள் கலங்கின. அப்போது பெருமாள் தோன்றி அவரைத் தேற்றினார்: காவிரியின் இந்தக் கரை எனக்கு உகந்தது, நான் இங்கேயே இருப்பேன்; ஆனால் உன்னை மறக்க மாட்டேன். உன் இலங்கை இருக்கும் தெற்குத் திசையை நோக்கியே என்றும் பள்ளிகொண்டிருப்பேன்.

திருச்சிராப்பள்ளி மக்கள் இந்தக் கதையோடு இன்னொரு நிகழ்வையும் சேர்த்துச் சொல்வார்கள். பெருமாள் தென்னாட்டிலேயே இருக்க வேண்டும் என்று தேவர்கள் விரும்பியதால், விநாயகர் ஓர் இடைச் சிறுவனாக அங்கே வந்தாராம். நீராடச் செல்லும்போது விபீஷணர் விமானத்தை அந்தச் சிறுவனிடம் கொடுத்தார்; சிறுவன் அதைத் தரையில் வைத்துவிட்டான். விபீஷணர் அவனைத் துரத்திச் செல்ல, சிறுவன் அருகிலிருந்த உயர்ந்த பாறை மீது ஏறி விநாயகராகக் காட்சி தந்தார். அந்தப் பாறையின் உச்சியில்தான் இன்று உச்சிப் பிள்ளையார் கோயில் இருக்கிறது.

காலப்போக்கில் காவிரி வெள்ளத்தில் கோயில் மூடப்பட்டதாகவும், பின்னர் சோழ மன்னர்கள் அதை மீண்டும் எழுப்பியதாகவும் கோயில் மரபு சொல்கிறது. இன்று திருவரங்கம் ஏழு பிராகாரங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு முழு நகரம். ஆழ்வார்கள் அரங்கனைப் பாடினார்கள்; ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் ஆண்டாள் இங்கேயே அவனோடு கலந்தாள். உண்மையான அன்பு இறுகப் பிடித்து வைத்துக்கொள்வதில்லை; பெருமாள் திருவரங்கத்தில் தங்கினாலும், அவர் பார்வை இன்றும் தம் அடியவர் விபீஷணரை நோக்கியே இருக்கிறது என்பதை அரங்கநாதரின் கதை சொல்கிறது.
மூலம்
இந்தக் கதை திருவரங்கக் கோயிலின் தலபுராணமான ஸ்ரீரங்க மகாத்மியத்திலும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ மரபிலும் வழங்குகிறது. பெருமாளைத் தரையில் வைக்கக் கூடாது என்ற நிபந்தனையும் விநாயகர் நிகழ்வும் மக்கள் மரபு; கதையின் விவரங்கள் வடிவத்துக்கு வடிவம் மாறுபடுகின்றன.