மாரியம்மன்: சமயபுரத்து மாரியம்மன்
சமயபுரம், திருச்சிராப்பள்ளி, தமிழ்நாடு

மாரியம்மன் தமிழ்நாட்டின் ஊர்தோறும் வணங்கப்படும் அன்னை; மழை வேண்டியும், காய்ச்சல், அம்மை, கொள்ளைநோய்க் காலங்களில் காப்பு வேண்டியும் மக்கள் அவளிடம் சரணடைகிறார்கள். திருச்சிராப்பள்ளிக்கு அருகிலுள்ள சமயபுரம் அம்மனின் பெரும் தலங்களில் ஒன்று; அங்கே அவள் சமயபுரத்தாள், மகமாயி என்று போற்றப்படுகிறாள். இந்தக் கதை கோயில் மரபிலும் மக்கள் நம்பிக்கையிலும் வழங்கும் செய்திகளைத் தழுவியது.
மிகப் பழங்காலம் முதலே தமிழ்க் கிராமங்கள் மாரியம்மன் என்ற அன்னையை வணங்கி வருகின்றன. தமிழில் மாரி என்றால் மழை என்றும் பொருள். கோடையில் காய்ச்சல் பரவியபோதும், வீடு வீடாக அம்மை வந்தபோதும், மருந்துக்கு வழியில்லாத காலங்களிலும் மக்கள் இந்த அன்னையைத்தான் அழைத்தார்கள். கொதிக்கும் பூமியை மழை குளிர்விப்பது போல, கொதிக்கும் உடலை அம்மா குளிர்விப்பாள் என்று நம்பினார்கள்.

சமயபுரத்து அம்மனின் திருவுருவம் முன்பு திருவரங்கம் கோயிலில் இருந்தது என்று ஒரு கதை சொல்கிறது. காரணத்தை ஒவ்வொரு வடிவமும் வேறுவேறாகச் சொன்னாலும், அம்மனின் உக்கிரம் அந்தக் கோயிலின் வழிபாட்டு முறைக்கு ஒத்துவரவில்லை என்று அங்கிருந்தவர்கள் கருதியதால் அவள் வெளியே கொண்டு செல்லப்பட்டாள் என்பார்கள். திருவுருவம் வடக்கே கொண்டு செல்லப்பட்டு, கண்ணனூர்க் காட்டில் வேப்ப மரங்களுக்கு இடையே வைக்கப்பட்டது. அதனால்தான் பலர் அன்புடன் அவளை அரங்கநாதரின் தங்கை என்றும் சொல்கிறார்கள்.

அந்த வழியே சென்ற மாடு மேய்ப்பவர்களும் ஊர்மக்களும் வேப்பமர நிழலில் அம்மனைக் கண்டார்கள். அங்கேயே ஒரு சிறிய கீற்றுக் கொட்டகை போட்டு, விளக்கேற்றி, தங்களுக்குத் தெரிந்த எளிய முறையில் வழிபடத் தொடங்கினார்கள். அம்மன் கண்ணனூர் அம்மன் என்று அழைக்கப்பட்டாள். அம்மா வந்த பிறகு ஊருக்கு அவள் நிழல் விழுந்திருக்கிறது என்று மக்கள் உணர்ந்தார்கள். வயலுக்குப் போகும் தாய்மார்கள் குழந்தைகளை அம்மன் முன் விட்டுச் செல்வார்கள்; யாருக்காவது உடல்நலம் குன்றினால், படுக்கையருகே வேப்பிலைக் கொத்து வைத்து அம்மன் பெயரைச் சொல்வார்கள்.

வெகுகாலத்துக்குப் பிறகு, விஜயநகர ஆட்சிக் காலத்தில், இந்த இடத்தில் அவர்களுடைய படை முகாமிட்டிருந்தது. போருக்கு முன் படைத்தலைவர்கள் அம்மன் முன் வேண்டி, வெற்றி பெற்றால் இங்கே அம்மனுக்குக் கோயில் கட்டுவோம் என்று நேர்ந்துகொண்டார்கள் என்பார்கள். வெற்றியும் கிடைத்தது, அவர்கள் வாக்கையும் காப்பாற்றினார்கள். பின்வந்த ஆட்சியாளர்கள் கோயிலை விரிவுபடுத்தினார்கள். மூலவர் திருமேனி கல்லால் அல்ல, மூலிகைகள் கலந்த மண்ணால் ஆனது என்பதால் அம்மனுக்கு அபிஷேகம் செய்யப்படுவதில்லை.

சமயபுரத்து அம்மனின் தனிச்சிறப்பு அவளுடைய சொந்த விரதம். மாசி மாதக் கடைசி ஞாயிறு முதல் இருபத்தெட்டு நாட்கள், தன் மக்களின் நலனுக்காக அம்மனே விரதம் இருக்கிறாள் என்பது மரபு. இதுவே பச்சைப் பட்டினி விரதம். அந்த நாட்களில் அம்மனுக்குச் சமைத்த நைவேத்தியம் இல்லை; நீர்மோர், இளநீர் போன்ற எளியவையே படைக்கப்படுகின்றன. சுற்றுவட்டாரக் கிராமங்களிலிருந்து மக்கள் கூடை கூடையாகப் பூக்கள் கொண்டுவந்து அம்மன் மீது சொரிகிறார்கள்; அதுவே பூச்சொரிதல் விழா.

இன்றும் வீட்டில் யாருக்காவது கடும் காய்ச்சலோ அம்மையோ வந்தால், பல குடும்பங்கள் அம்மன் பெயரில் வேண்டிக்கொள்கின்றன; நலம் பெற்றதும் சமயபுரம் வந்து அரிசி மாவு, வெல்லம், நெய் சேர்த்த மாவிளக்கு ஏற்றுகின்றன. கிராமத்து அடியார்கள் கல் உப்பும் வேப்பிலையும் செலுத்துகிறார்கள். அம்மனின் அருளும் நோயாளியைப் பேணும் அக்கறையும் அடியார்களுக்கு ஒன்றோடொன்று இணைந்தவை; நோயாளியை மருத்துவரிடமும் அழைத்துச் செல்கிறார்கள், அம்மன் பெயரையும் சொல்கிறார்கள்.

சித்திரை மாதத்தில் அம்மனின் தேரோட்டம் நடக்கிறது; ஆயிரக்கணக்கானோர் சேர்ந்து தேர் இழுக்கிறார்கள். ஆனாலும் சமயபுரத்துக் கதையின் உயிர் ஒரு போரோ அதிசயமோ அல்ல. பிள்ளைகள் நோயுற்றால் படுக்கையருகே அமர்ந்திருக்கும், அவர்கள் நலனுக்காகத் தானே பசித்திருக்கும் ஒரு தாயின் கதை அது. அதே உணர்வோடுதான் அடியார்கள் அவளை அழைக்கிறார்கள்: ஆத்தா, மகமாயி, எங்களைக் காப்பாத்து.
மூலம்
இது சமயபுரம் கோயிலின் தல மரபும் தமிழ் மக்களின் நாட்டுப்புற நம்பிக்கையும் ஆகும்; திருவுருவம் திருவரங்கத்திலிருந்து வந்தது ஏன், கோயில் எப்படி எழுந்தது என்பதற்குப் பல வடிவங்கள் உண்டு. பச்சைப் பட்டினி விரதமும் பூச்சொரிதலும் இன்றும் நடைபெறும் கோயில் விழாக்கள்.