മാരിയമ്മൻ: സമയപുരത്തെ അമ്മ മാരിയമ്മൻ
സമയപുരം, തിരുച്ചിറപ്പള്ളി, തമിഴ്നാട്

തമിഴ്നാട്ടിലെ ഗ്രാമഗ്രാമാന്തരങ്ങളിൽ പൂജിക്കപ്പെടുന്ന അമ്മയാണ് മാരിയമ്മൻ; മഴയ്ക്കുവേണ്ടിയും പനി, വസൂരി, മഹാമാരി എന്നിവയുടെ കാലത്ത് രക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടിയും ജനങ്ങൾ അവരെ വിളിക്കുന്നു. തിരുച്ചിറപ്പള്ളിക്കടുത്തുള്ള സമയപുരം ക്ഷേത്രം അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ ധാമങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്; അവിടെ അവർ സമയപുരത്താൾ എന്നും മഹാമായി എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. ക്ഷേത്രപാരമ്പര്യത്തിലും തമിഴ് നാട്ടുവിശ്വാസത്തിലും പറഞ്ഞുവരുന്ന കാര്യങ്ങളെ ആധാരമാക്കിയുള്ളതാണ് ഈ കഥ.
വളരെ പണ്ടുമുതലേ തമിഴ് ഗ്രാമങ്ങളിൽ മാരിയമ്മൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു അമ്മയെ പൂജിച്ചുവരുന്നു. തമിഴിൽ മാരി എന്നതിന് മഴ എന്നും ഒരർഥമുണ്ട്. വേനൽക്കാലത്ത് പനി പടരുമ്പോൾ, വസൂരി വീടുവീടാന്തരം എത്തുമ്പോൾ, മരുന്നിന്റെ ഒരു തുണയുമില്ലാതിരുന്നപ്പോൾ, ജനങ്ങൾ ഈ അമ്മയെയാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. മഴ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ഭൂമിയെ തണുപ്പിക്കുന്നതുപോലെ അമ്മ പനിച്ചുപൊള്ളുന്ന ശരീരത്തിനു കുളിർമ നൽകുമെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു.

സമയപുരത്തെ അമ്മയുടെ വിഗ്രഹം ആദ്യം ശ്രീരംഗത്തെ വലിയ ക്ഷേത്രത്തിലായിരുന്നു എന്ന് ഒരു കഥ പറയുന്നു. കഥയുടെ പല പാഠങ്ങൾ പല കാരണങ്ങൾ പറയുന്നു; അമ്മയുടെ ഉഗ്രതേജസ്സ് ആ ക്ഷേത്രത്തിലെ പൂജാരീതിയുമായി ചേരില്ലെന്ന് അവിടത്തെ പൂജാരിമാർക്കു തോന്നിയെന്നും വിഗ്രഹം പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയെന്നുമാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. വിഗ്രഹം വടക്കോട്ടു കൊണ്ടുപോയി കണ്ണനൂരിലെ കാട്ടിൽ, ആര്യവേപ്പുകൾക്കിടയിൽ വച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് പലരും സ്നേഹത്തോടെ അമ്മയെ ശ്രീരംഗത്തെ രംഗനാഥന്റെ സഹോദരി എന്നും വിളിക്കുന്നത്.

ആ വഴി കടന്നുപോയ ഇടയന്മാരും ഗ്രാമീണരും വേപ്പിൻതണലിൽ അമ്മയെ കണ്ടു. അവർ അവിടെത്തന്നെ ഒരു ചെറിയ ഓലപ്പുര കെട്ടി, വിളക്കു കൊളുത്തി, തങ്ങളുടേതായ ലളിതരീതിയിൽ പൂജ തുടങ്ങി. അമ്മ കണ്ണനൂർ അമ്മൻ എന്നറിയപ്പെട്ടുതുടങ്ങി. അമ്മ വന്നതോടെ ഗ്രാമത്തിന് അവരുടെ തണലുണ്ടെന്ന് ഗ്രാമീണർക്കു തോന്നി. വയലിലേക്കു പോകുന്ന അമ്മമാർ കുഞ്ഞുങ്ങളെ അമ്മയുടെ മുന്നിലാക്കിപ്പോകും; ആർക്കെങ്കിലും അസുഖം വന്നാൽ വീട്ടുകാർ അയാളുടെ തലയ്ക്കൽ വേപ്പിലക്കൊമ്പുകൾ വച്ച് അമ്മയുടെ നാമം ജപിക്കും.

ഏറെക്കാലത്തിനുശേഷം, വിജയനഗര ഭരണാധികാരികളുടെ കാലത്ത്, ഈ സ്ഥലത്ത് അവരുടെ സൈന്യം തമ്പടിച്ചിരുന്നു. യുദ്ധത്തിനു മുമ്പ് സൈന്യനായകർ അമ്മയുടെ മുന്നിൽ പ്രാർഥിച്ച്, ജയിച്ചാൽ ഇവിടെ അമ്മയ്ക്കു ക്ഷേത്രം പണിയാമെന്നു നേർന്നു എന്നു പറയപ്പെടുന്നു. ജയിച്ചു, അവർ വാക്കു പാലിച്ചു. പിന്നീടു വന്ന ഭരണാധികാരികൾ ക്ഷേത്രം വിപുലമാക്കി. അമ്മയുടെ പ്രധാന വിഗ്രഹം കല്ലുകൊണ്ടല്ല, പച്ചമരുന്നുകൾ ചേർത്ത മണ്ണുകൊണ്ടാണെന്നു പറയപ്പെടുന്നു; അതുകൊണ്ട് അതിൽ അഭിഷേകം നടത്താറില്ല.

സമയപുരത്തെ അമ്മയുടെ ഏറ്റവും അപൂർവമായ കാര്യം അവരുടെ സ്വന്തം വ്രതമാണ്. മാസിമാസത്തിലെ അവസാന ഞായറാഴ്ച മുതൽ ഇരുപത്തിയെട്ടു ദിവസം അമ്മ തന്നെ ഭക്തരുടെ നന്മയ്ക്കായി ഉപവസിക്കുന്നു എന്ന് പാരമ്പര്യം പറയുന്നു. ഇതിനെ പച്ചൈ പട്ടിണി വിരതം എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഈ ദിവസങ്ങളിൽ അമ്മയ്ക്ക് പാകം ചെയ്ത നിവേദ്യമില്ല; മോരും ഇളനീരും അതുപോലുള്ള ലളിതമായ നിവേദ്യങ്ങളും മാത്രം. ചുറ്റുമുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് ആളുകൾ കൊട്ടനിറയെ പൂക്കൾ കൊണ്ടുവന്ന് അമ്മയുടെ മേൽ ചൊരിയുന്നു; അതിൽ നിന്നാണ് ഈ ഉത്സവത്തിന് പൂച്ചൊരിതൽ എന്നു പേരു വന്നത്.

ഇന്നും ഒരു വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലും കടുത്ത പനിയോ വസൂരിയോ കൊണ്ടു വലയുമ്പോൾ പല കുടുംബങ്ങളും അമ്മയുടെ പേരിൽ പ്രാർഥിക്കുന്നു; സുഖമായശേഷം സമയപുരത്തെത്തി അരിമാവും ശർക്കരയും നെയ്യും കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ദീപമായ മാവിളക്ക് അർപ്പിക്കുന്നു. ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നെത്തുന്ന ഭക്തർ കല്ലുപ്പും വേപ്പിലയും കൂടി അർപ്പിക്കുന്നു. ഭക്തർക്ക് അമ്മയുടെ കൃപയും രോഗിയെ ശുശ്രൂഷിക്കലും ഒന്നിച്ചാണ് പോകുന്നത്; അവർ രോഗിയെ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തും കൊണ്ടുപോകുന്നു, അമ്മയുടെ നാമവും ജപിക്കുന്നു.

ചിത്തിരമാസത്തിൽ അമ്മയുടെ രഥോത്സവം നടക്കുന്നു; ആയിരക്കണക്കിനാളുകൾ ഒന്നിച്ച് അവരുടെ രഥം വലിക്കുന്നു. പക്ഷേ സമയപുരത്തിന്റെ കഥയുടെ യഥാർഥ മർമ്മം ഏതെങ്കിലും യുദ്ധത്തിലോ അദ്ഭുതത്തിലോ അല്ല. മക്കൾക്ക് അസുഖം വരുമ്പോൾ അവരുടെ തലയ്ക്കൽ ഇരിക്കുന്ന, അവരുടെ നന്മയ്ക്കായി സ്വയം പട്ടിണി കിടക്കുന്ന ഒരു അമ്മയുടെ കഥയാണത്. തമിഴ് ഭക്തർ ഇതേ ഭാവത്തോടെ അവരെ വിളിക്കുന്നു: ആത്താ, മഹാമായീ, ഞങ്ങളെ കാത്തുകൊള്ളണേ.
ഉറവിടം
ഇത് സമയപുരം ക്ഷേത്രത്തിന്റെ സ്ഥലപാരമ്പര്യവും തമിഴ്നാട്ടിലെ നാടോടി വിശ്വാസവുമാണ്; വിഗ്രഹം ശ്രീരംഗത്തുനിന്ന് വന്നതിന്റെയും ക്ഷേത്രം പണിതതിന്റെയും കാരണങ്ങൾക്ക് പല രൂപങ്ങൾ പറയപ്പെടുന്നു. പച്ചൈ പട്ടിണി വ്രതവും പൂച്ചൊരിതലും ഇന്നും ക്ഷേത്രം ആചരിച്ചുവരുന്ന ഉത്സവങ്ങളാണ്.