మారియమ్మన్: సమయపురం మారియమ్మన్ తల్లి
సమయపురం, తిరుచిరాపల్లి, తమిళనాడు

మారియమ్మన్ తమిళనాడులో ఊరూరా పూజలందుకునే అమ్మ, వానల కోసం, జ్వరం, అమ్మవారు (మశూచి), మహమ్మారుల సమయంలో రక్షణ కోసం ప్రజలు ఆమెను వేడుకుంటారు. తిరుచిరాపల్లి దగ్గరి సమయపురం ఆలయం ఆమె అతిపెద్ద ధామాల్లో ఒకటి, అక్కడ ఆమెను సమయపురత్తాళ్, మహామాయి అని పిలుస్తారు. ఈ కథ ఆలయ సంప్రదాయం, తమిళ జానపద విశ్వాసాల్లో చెప్పుకునే విషయాల ఆధారంగా ఉంది.
తమిళ గ్రామాల్లో చాలా పురాతన కాలం నుంచి మారియమ్మన్ అనే ఒక అమ్మను పూజిస్తూ వస్తున్నారు. తమిళంలో మారి అంటే వర్షం అనే అర్థం కూడా ఉంది. వేసవిలో జ్వరాలు వ్యాపించినప్పుడు, అమ్మవారు ఇంటింటా సోకినప్పుడు, మందుల ఆసరా లేనప్పుడు, ప్రజలు ఈ అమ్మనే వేడుకునేవారు. వర్షం కాగుతున్న నేలను చల్లబరిచినట్లే, అమ్మ కాగుతున్న శరీరానికి చల్లదనం ఇస్తుందని వారి నమ్మకం.

సమయపురం అమ్మ విగ్రహం మొదట శ్రీరంగం పెద్ద ఆలయంలో ఉండేదని ఒక కథ చెబుతుంది. కథ యొక్క వేర్వేరు రూపాలు వేర్వేరు కారణాలు చెబుతాయి, కానీ అమ్మవారి ఉగ్ర తేజస్సు ఆ ఆలయ పూజా విధానానికి సరిపోదని అక్కడి పూజారులకు అనిపించిందని, అందుకే విగ్రహాన్ని బయటికి తీసుకెళ్ళారని చెబుతారు. విగ్రహాన్ని ఉత్తరం వైపు తీసుకెళ్ళి కణ్ణనూర్ అడవిలో వేప చెట్ల మధ్య ఉంచారు. అందుకే చాలా మంది ప్రేమగా అమ్మను శ్రీరంగం రంగనాథుని చెల్లెలు అని కూడా అంటారు.

ఆ దారిన వెళ్ళే గొల్లలు, గ్రామస్తులు వేప నీడలో అమ్మను చూశారు. వారు అక్కడే ఒక చిన్న పాక వేసి, దీపం వెలిగించి, తమ సరళమైన పద్ధతిలో పూజ మొదలుపెట్టారు. అమ్మను కణ్ణనూర్ అమ్మన్ అని పిలవసాగారు. అమ్మ రాకతో ఊరిపై ఆమె చల్లని నీడ ఉందని గ్రామస్తులకు అనిపించేది. పొలానికి వెళ్ళే తల్లులు తమ పిల్లలను అమ్మ ఎదుట వదిలి వెళ్ళేవారు, ఎవరైనా జబ్బుపడితే ఇంటివాళ్ళు వారి తలగడ దగ్గర వేప రెమ్మలు ఉంచి అమ్మ పేరు తలచుకునేవారు.

చాలా కాలం తర్వాత, విజయనగర పాలకుల కాలంలో, ఈ చోట వారి సైన్యం విడిది చేసింది. యుద్ధానికి ముందు సైన్యాధిపతులు అమ్మ ఎదుట ప్రార్థించి, గెలిస్తే ఇక్కడ అమ్మకు ఆలయం కట్టిస్తామని మొక్కుకున్నారని చెబుతారు. విజయం దక్కింది, వారు తమ మాట నిలబెట్టుకున్నారు. తర్వాతి పాలకులు ఆలయాన్ని మరింత విస్తరించారు. అమ్మవారి మూలవిరాట్టు రాతిది కాదని, మూలికలు కలిపిన మట్టితో చేసినదని చెబుతారు, అందుకే దానికి అభిషేకం చేయరు.

సమయపురం అమ్మలో అన్నిటికంటే విశిష్టమైనది ఆమె సొంత వ్రతం. మాసి మాసం చివరి ఆదివారం నుంచి ఇరవై ఎనిమిది రోజుల పాటు అమ్మ స్వయంగా తన భక్తుల మేలు కోసం ఉపవాసం ఉంటారని సంప్రదాయం చెబుతుంది. దీనిని పచ్చై పట్టిణి విరదం అంటారు. ఈ రోజుల్లో అమ్మకు వండిన నైవేద్యం పెట్టరు, మజ్జిగ, లేత కొబ్బరి నీళ్ళు, అలాంటి సాదా నైవేద్యమే పెడతారు. చుట్టుపక్కల గ్రామాల నుంచి జనం బుట్టల కొద్దీ పూలు తెచ్చి అమ్మపై కురిపిస్తారు, అందుకే ఈ ఉత్సవానికి పూచ్చొరిదల్ అనే పేరు వచ్చింది.

ఈనాటికీ ఏ ఇంట్లోనైనా ఎవరైనా తీవ్రమైన జ్వరంతో లేదా అమ్మవారితో బాధపడితే, చాలా కుటుంబాలు అమ్మ పేరిట ప్రార్థిస్తాయి, కోలుకున్నాక సమయపురం వచ్చి మావిళక్కు సమర్పిస్తాయి, అది బియ్యప్పిండి, బెల్లం, నెయ్యితో చేసిన దీపం. గ్రామాల నుంచి వచ్చే భక్తులు కల్లుప్పు, వేపాకులు కూడా సమర్పిస్తారు. భక్తులకు అమ్మ కృప, రోగి సేవ రెండూ కలిసే సాగుతాయి; వారు రోగిని డాక్టర్ దగ్గరికీ తీసుకెళ్తారు, అమ్మ పేరూ తలచుకుంటారు.

చిత్తిరై మాసంలో అమ్మ రథోత్సవం జరుగుతుంది, అప్పుడు వేలాది మంది కలిసి ఆమె రథాన్ని లాగుతారు. కానీ సమయపురం కథ అసలు మర్మం ఏ యుద్ధంలోనో, ఏ అద్భుతంలోనో లేదు. అది పిల్లలు జబ్బుపడితే వారి తలగడ దగ్గర కూర్చుని ఉండే, వారి మేలు కోసం తానే పస్తులుండే ఒక అమ్మ కథ. తమిళ భక్తులు ఆమెను ఇదే భావంతో పిలుస్తారు, ఆత్తా, మహామాయీ, మమ్మల్ని కాపాడు.
ఆధారం
ఇది సమయపురం ఆలయ స్థల సంప్రదాయం, తమిళనాడు జానపద విశ్వాసం; విగ్రహం శ్రీరంగం నుంచి రావడానికి, ఆలయం నిర్మితమవడానికి గల కారణాలకు అనేక రూపాలు చెప్పబడతాయి. పచ్చై పట్టిని వ్రతం, పూచ్చొరిదల్ నేటికీ జరిగే ఆలయ ఉత్సవాలు.