MythraanMYTHRAAN
ଓଡ଼ିଆ ▾
हिंदीEnglishবাংলাमराठीతెలుగుதமிழ்ગુજરાતીಕನ್ನಡമലയാളം
AndroidiOS

ମାରିୟମ୍ମନ: ସମୟପୁରମର ମା’ ମାରିୟମ୍ମନ

ସମୟପୁରମ, ତିରୁଚିରାପଲ୍ଲୀ, ତାମିଲନାଡୁ

ମାରିୟମ୍ମନ: ସମୟପୁରମର ମା’ ମାରିୟମ୍ମନ
କଥା ଶୁଣନ୍ତୁବର୍ଣ୍ଣନା ହିନ୍ଦୀରେ

ମାରିୟମ୍ମନ ତାମିଲନାଡୁର ଗାଁ ଗାଁରେ ପୂଜା ପାଉଥିବା ମା', ଯାହାଙ୍କୁ ଲୋକେ ବର୍ଷା ପାଇଁ ଓ ଜ୍ୱର, ବସନ୍ତ ଓ ମହାମାରୀ ସମୟରେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି। ତିରୁଚିରାପଲ୍ଲୀ ପାଖ ସମୟପୁରମର ମନ୍ଦିର ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଧାମ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ, ଯେଉଁଠି ସେ ସମୟପୁରତ୍ତାଳ ଓ ମହାମାୟୀ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଏହି କଥା ମନ୍ଦିରର ପରମ୍ପରା ଓ ତାମିଲ ଲୋକ-ବିଶ୍ୱାସରେ କୁହାଯାଉଥିବା କଥା ଉପରେ ଆଧାରିତ।

ତାମିଲ ଗାଁମାନଙ୍କରେ ବହୁତ ପୁରୁଣା କାଳରୁ ଜଣେ ମା'ଙ୍କ ପୂଜା ହୋଇଆସୁଛି, ଯାହାଙ୍କୁ ମାରିୟମ୍ମନ କୁହାଯାଏ। ତାମିଲରେ ମାରିର ଗୋଟିଏ ଅର୍ଥ ବର୍ଷା ମଧ୍ୟ। ଯେତେବେଳେ ଖରାଦିନେ ଜ୍ୱର ବ୍ୟାପୁଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ବସନ୍ତ ଘରେ ଘରେ ପହଞ୍ଚୁଥିଲା ଓ ଔଷଧର କୌଣସି ଭରସା ନଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଲୋକେ ଏହି ମା'ଙ୍କୁ ହିଁ ଡାକୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ଯେ ଯେପରି ବର୍ଷା ତାତିଲା ମାଟିକୁ ଥଣ୍ଡା କରେ, ସେହିପରି ମା' ତାତିଲା ଶରୀରକୁ ଥଣ୍ଡା ଦିଅନ୍ତି।

ମାରିୟମ୍ମନ — 1

ସମୟପୁରମର ମା'ଙ୍କ ବିଷୟରେ ଗୋଟିଏ କଥା କୁହେ ଯେ ତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରଥମେ ଶ୍ରୀରଙ୍ଗମର ବଡ଼ ମନ୍ଦିରରେ ଥିଲା। କଥାର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କାରଣ କହେ, କିନ୍ତୁ କୁହାଯାଏ ସେଠାକାର ପୂଜାରୀଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଯେ ମା'ଙ୍କ ଉଗ୍ର ତେଜ ସେହି ମନ୍ଦିରର ପୂଜା-ପଦ୍ଧତି ସହ ମେଳ ଖାଉନାହିଁ, ଆଉ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ବାହାରକୁ ନିଆଗଲା। ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଉତ୍ତର ଆଡ଼କୁ ନେଇ କଣ୍ଣନୂରର ଜଙ୍ଗଲରେ, ନିମ୍ବ ଗଛ ମଝିରେ ରଖିଦିଆଗଲା। ସେଥିପାଇଁ ବହୁ ଲୋକ ସ୍ନେହରେ ମା'ଙ୍କୁ ଶ୍ରୀରଙ୍ଗମର ରଙ୍ଗନାଥଙ୍କ ଭଉଣୀ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହନ୍ତି।

ମାରିୟମ୍ମନ — 2

ସେହି ବାଟ ଦେଇ ଯାଉଥିବା ଗୋପାଳକ ଓ ଗାଁ ଲୋକେ ନିମ୍ବ ଛାଇରେ ମା'ଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ସେଇଠି ଏକ ଛୋଟ ଚାଳ ପକାଇଲେ, ଦୀପ ଜାଳିଲେ ଓ ନିଜ ସରଳ ଢଙ୍ଗରେ ପୂଜା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ମା' କଣ୍ଣନୂର ଅମ୍ମନ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଗାଁ ଲୋକଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ମା' ଆସିବାରୁ ଗାଁ ଉପରେ ତାଙ୍କ ଛାଇ ଅଛି। କ୍ଷେତକୁ ଯାଉଥିବା ମା'ମାନେ ନିଜ ପିଲାଙ୍କୁ ମା'ଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଛାଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ, ଆଉ କେହି ଅସୁସ୍ଥ ହେଲେ ଘର ଲୋକେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ପାଖରେ ନିମ୍ବ ଡାଳ ରଖି ମା'ଙ୍କ ନାମ ନେଉଥିଲେ।

ମାରିୟମ୍ମନ — 3

ବହୁତ ପରେ, ବିଜୟନଗରର ଶାସକଙ୍କ ସମୟରେ, ଏହି ଜାଗାରେ ସେମାନଙ୍କ ସେନାର ଛାଉଣି ଥିଲା। କୁହାଯାଏ, ଯୁଦ୍ଧ ପୂର୍ବରୁ ସେନାର ନାୟକମାନେ ମା'ଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ମାନସିକ କଲେ ଯେ ଜିତିଲେ ଏଠାରେ ମା'ଙ୍କ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରାଇବେ। ବିଜୟ ମିଳିଲା, ଆଉ ସେମାନେ ନିଜ ବଚନ ରଖିଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଶାସକମାନେ ମନ୍ଦିରକୁ ଆହୁରି ବଢ଼ାଇଲେ। ମା'ଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତି ପଥରର ନୁହେଁ, ବରଂ ଜଡ଼ିବୁଟି ମିଶା ମାଟିର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଥିପାଇଁ ତାହା ଉପରେ ଅଭିଷେକ ହୁଏ ନାହିଁ।

ମାରିୟମ୍ମନ — 4

ସମୟପୁରମର ମା'ଙ୍କ ସବୁଠାରୁ ଅନନ୍ୟ କଥା ହେଉଛି ତାଙ୍କ ନିଜର ବ୍ରତ। ପରମ୍ପରା କୁହେ ଯେ ମାସି ମାସର ଶେଷ ରବିବାରଠାରୁ ଅଠାଇଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମା' ନିଜେ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉପବାସ ରଖନ୍ତି। ଏହାକୁ ପଚ୍ଚୈ ପଟ୍ଟିନି ବିରଦମ କୁହାଯାଏ। ଏହି ଦିନମାନଙ୍କରେ ମା'ଙ୍କୁ ରନ୍ଧା ଭୋଗ ଚଢ଼େ ନାହିଁ, କେବଳ ଘୋଳଦହି, କଅଁଳ ଡାବ ପାଣି ଓ ଏହିପରି ସାଦା ଭୋଗ ଚଢ଼େ। ଆଖପାଖ ଗାଁରୁ ଲୋକେ ଟୋକେଇ ଟୋକେଇ ଫୁଲ ଆଣି ମା'ଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷାନ୍ତି, ଆଉ ଏଥିରୁ ହିଁ ଏହି ଉତ୍ସବର ନାମ ପୂଚ୍ଚୋରିଦଲ ହେଲା।

ମାରିୟମ୍ମନ — 5

ଆଜି ବି ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଘରେ କେହି ପ୍ରବଳ ଜ୍ୱର ବା ବସନ୍ତରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି, ବହୁ ପରିବାର ମା'ଙ୍କ ନାମରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି, ଆଉ ସୁସ୍ଥ ହେବା ପରେ ସମୟପୁରମ ଆସି ମାବିଳକ୍କୁ ଚଢ଼ାନ୍ତି, ଯାହା ଚାଉଳ ଗୁଣ୍ଡ, ଗୁଡ଼ ଓ ଘିଅରେ ତିଆରି ଦୀପ। ଗାଁରୁ ଆସିଥିବା ଭକ୍ତମାନେ କଞ୍ଚା ଲୁଣ ଓ ନିମ୍ବ ପତ୍ର ମଧ୍ୟ ଚଢ଼ାନ୍ତି। ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ମା'ଙ୍କ କୃପା ଓ ରୋଗୀର ସେବା ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଚାଲେ; ସେମାନେ ଅସୁସ୍ଥ ଲୋକଙ୍କୁ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖକୁ ବି ନିଅନ୍ତି ଓ ମା'ଙ୍କ ନାମ ବି ନିଅନ୍ତି।

ମାରିୟମ୍ମନ — 6

ଚିତ୍ତିରୈ ମାସରେ ମା'ଙ୍କ ରଥ ଉତ୍ସବ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ମିଶି ତାଙ୍କ ରଥ ଟାଣନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସମୟପୁରମର କଥାର ପ୍ରକୃତ ମର୍ମ କୌଣସି ଯୁଦ୍ଧ ବା ଚମତ୍କାରରେ ନାହିଁ। ଏହା ଏପରି ଜଣେ ମା'ଙ୍କ କଥା, ଯିଏ ପିଲାମାନେ ଅସୁସ୍ଥ ହେଲେ ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ପାଖରେ ବସି ରହନ୍ତି, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଜେ ଉପାସ ରହିଯାଆନ୍ତି। ତାମିଲ ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଭାବରେ ହିଁ ଡାକନ୍ତି, ଆତ୍ତା, ମହାମାୟୀ, ଆମକୁ ସମ୍ଭାଳିନିଅ।

ଉତ୍ସ

ଏହା ସମୟପୁରମ ମନ୍ଦିରର ସ୍ଥଳପରମ୍ପରା ଓ ତାମିଲନାଡୁର ଲୋକବିଶ୍ୱାସ; ମୂର୍ତ୍ତି ଶ୍ରୀରଙ୍ଗମରୁ ଆସିବା ଓ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣର କାରଣର ଅନେକ ରୂପ କୁହାଯାଏ । ପଚ୍ଚୈ ପଟ୍ଟିନି ବ୍ରତ ଓ ପୂଚ୍ଚୋରିଦଲ ଆଜି ବି ପାଳିତ ହେଉଥିବା ମନ୍ଦିରର ଉତ୍ସବ ।

ଅଧିକ କଥା

କଥା ଦେଖନ୍ତୁ ଓ ଶୁଣନ୍ତୁ — ମାଗଣା ଆପ୍ଡାଉନଲୋଡ୍App Store