ମୁରୁଗନ: ମୁରୁଗନ ଓ ବଲ୍ଲୀଙ୍କ ବିବାହ
ବଲ୍ଲୀମଲୈ ଓ ତିରୁତ୍ତଣି, ତାମିଲନାଡୁ

ମୁରୁଗନଙ୍କ ଦୁଇ ପତ୍ନୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କନ୍ୟା ଦେବସେନା, ଯାହାଙ୍କୁ ତାମିଲ ଭକ୍ତମାନେ ଦେଇୱାନୈ କୁହନ୍ତି, ଆଉ ପାହାଡ଼ରେ ବଢ଼ିଥିବା କନ୍ୟା ୱଲ୍ଲୀ। ୱଲ୍ଲୀଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ ବିବାହର କଥା ତାମିଲନାଡୁର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ କଥା ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ, ଯାହା ୱଲ୍ଲୀମଲୈର ପାହାଡ଼ ଓ ତିରୁତ୍ତଣି ମନ୍ଦିର ସହ ଜଡ଼ିତ। ଏହି କଥାରେ ବଡ଼ ଭାଇ ଗଣେଶ ମଧ୍ୟ ସାନ ଭାଇଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
କଥା ଅନୁସାରେ, ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦୁଇ କନ୍ୟା ଥିଲେ, ଅମୁଦୱଲ୍ଲୀ ଓ ସୁନ୍ଦରୱଲ୍ଲୀ। ଦୁହେଁ ମୁରୁଗନଙ୍କୁ ପତି ରୂପରେ ପାଇବା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଆଉ ମୁରୁଗନ ବଚନ ଦେଲେ ଯେ ସମୟ ଆସିଲେ ସେ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଆପଣାଇବେ। ଅମୁଦୱଲ୍ଲୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘରେ ଦେବସେନା ହୋଇ ବଢ଼ିଲେ, ଆଉ ଦେବତାଙ୍କ ରକ୍ଷା ପରେ ତିରୁପ୍ପରଙ୍କୁଣ୍ଡ୍ରମରେ ମୁରୁଗନଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ବିବାହ ହେଲା। ସୁନ୍ଦରୱଲ୍ଲୀ ପୃଥିବୀରେ, ପାହାଡ଼ି ବନବାସୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ୱଲ୍ଲୀ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ୱଲ୍ଲୀମଲୈର ଜଙ୍ଗଲରେ ପାହାଡ଼ି ସର୍ଦ୍ଦାର ନମ୍ବିରାଜନ ଗୋଟିଏ ଲତା ପାଖରେ ଏକ ଛୋଟ ଝିଅ ପାଇଲେ। ସେ ଝିଅଟିକୁ ନିଜ ଝିଅ ପରି ପାଳିଲେ ଓ ସେହି ଲତାର ନାମରେ ତାର ନାମ ୱଲ୍ଲୀ ରଖିଲେ। ୱଲ୍ଲୀ ବଡ଼ ହୋଇ ସାହସୀ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ଯୁବତୀ ହେଲେ। ଯେତେବେଳେ ତିନୈ ନାମକ ମାଣ୍ଡିଆ ପରି ଶସ୍ୟର ଫସଲ ପାଚିବାକୁ ଲାଗିଲା, ପିତା ତାଙ୍କୁ କ୍ଷେତ ଜଗିବା କାମ ଦେଲେ। ସେ ଉଚ୍ଚ ମଞ୍ଚାରେ ବସି ଗୁଲିଗୁଲା ଘୂରାଉଥିଲେ ଓ ପାଟି କରି ଶୁଆ ଓ ଘରଚଟିଆଙ୍କୁ ଉଡ଼ାଉଥିଲେ।

ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ମୁରୁଗନଙ୍କୁ ୱଲ୍ଲୀଙ୍କ ଭକ୍ତି ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିଲେ। ମୁରୁଗନ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ପାହାଡ଼କୁ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ରୂପରେ ନୁହେଁ। ପ୍ରଥମେ ସେ ଜଣେ ଯୁବ ଶିକାରୀ ହୋଇ ଆସିଲେ ଓ ବାଟ ଭୁଲିଯିବାର ବାହାନା କଲେ। ସେତିକିବେଳେ ନମ୍ବିରାଜନ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ଆସୁଥିବା ଦେଖାଗଲେ, ତେଣୁ ମୁରୁଗନ କ୍ଷଣକରେ ଗୋଟିଏ ୱେଙ୍ଗୈ ଗଛ ହୋଇଗଲେ। ଲୋକେ କିଛି ନ ଜାଣି ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଆଉ ୱଲ୍ଲୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଯେ ସେହି ଯୁବକ କୁଆଡ଼େ ଗଲା।

ପରଥର ମୁରୁଗନ ଜଣେ ବୁଢ଼ା ତପସ୍ୱୀ ହୋଇ ଆସିଲେ। ସେ ଭୋକର କଥା କହିବାରୁ ୱଲ୍ଲୀ ଆଦରରେ ତାଙ୍କୁ ମହୁ ମିଶା ତିନୈ ଅଟା ଖୁଆଇଲେ। ତା'ପରେ ସେ ଶୋଷ କହିବାରୁ ୱଲ୍ଲୀ ତାଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ର ଏକ ଝରଣା ପାଖକୁ ନେଇଗଲେ। ପାଣି ପିଇ ବୁଢ଼ା ବାବା ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହର କଥା ଉଠାଇଲେ। ୱଲ୍ଲୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଆଦୌ ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ। ସେ ସିଧା ମନା କରିଦେଲେ ଓ ଫେରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ସେତେବେଳେ ମୁରୁଗନ ମନେ ମନେ ନିଜ ବଡ଼ ଭାଇ ଗଣେଶଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ହଠାତ୍ ବୁଦା ଭିତରୁ ଏକ ବିଶାଳ ବଣୁଆ ହାତୀ ଗର୍ଜନ କରି ବାହାରିଲା। ଡରିଯାଇଥିବା ୱଲ୍ଲୀ ଦୌଡ଼ି ସେହି ବୁଢ଼ା ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି କହିଲେ, ମୋତେ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ଆପଣ ଯାହା କହିବେ ତାହା ହିଁ ମାନିବି। ସେହି କ୍ଷଣରେ ହାତୀ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଫେରିଗଲା, ଆଉ ବୁଢ଼ା ବାବାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ମୟୂର ଉପରେ ବସି, ହାତରେ ୱେଲ ଧରି, ତେଜସ୍ୱୀ ମୁରୁଗନ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ। ୱଲ୍ଲୀ ଚିହ୍ନିଲେ ଯେ ଯାହାଙ୍କୁ ସେ ମନେ ମନେ ପୂଜା କରିଆସୁଥିଲେ, ସେ ହିଁ ସାମ୍ନାରେ ଅଛନ୍ତି।

ଫସଲ କଟା ପରେ ୱଲ୍ଲୀଙ୍କ କ୍ଷେତକୁ ଯିବା ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା, ଆଉ ଦୁହିଁଙ୍କ ଭେଟ କଷ୍ଟକର ହୋଇଗଲା। ଦିନେ ରାତିରେ ୱଲ୍ଲୀ ମୁରୁଗନଙ୍କ ସହ ଚାଲିଗଲେ। ସକାଳେ ନମ୍ବିରାଜନ ଜାଣିବାରୁ ସେ ନିଜ ପୁଅ ଓ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହ ପିଛା କରିବାକୁ ବାହାରିଲେ। ତୀର ଚାଲିଲା, କିନ୍ତୁ କେହି ବି ମୁରୁଗନଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରିଲେ ନାହିଁ। କୁହାଯାଏ, ସେତିକିବେଳେ ମୁରୁଗନଙ୍କ ଧ୍ୱଜର କୁକୁଡ଼ା ଡାକିଲା, ଆଉ ପିଛା କରୁଥିବା ସମସ୍ତେ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇ ଭୂଇଁରେ ପଡ଼ିଗଲେ।

ନାରଦ ଆସି ମୁରୁଗନଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, ଆଉ ୱଲ୍ଲୀ ମଧ୍ୟ ଲୋତକ ଭରା ଆଖିରେ ନିଜ ପିତା ଓ ଭାଇମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିବେଦନ କଲେ। ମୁରୁଗନଙ୍କ କହିବାରୁ ୱଲ୍ଲୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲେ, ଆଉ ସମସ୍ତେ ଉଠି ଠିଆ ହେଲେ। ଏବେ ନମ୍ବିରାଜନ ଜାଣିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ବାଛିଛନ୍ତି। ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ, ପୂରା ରୀତିନୀତି ସହ ୱଲ୍ଲୀଙ୍କ ବିବାହ ମୁରୁଗନଙ୍କ ସହ କଲେ। ତା'ପରେ ମୁରୁଗନ ୱଲ୍ଲୀଙ୍କ ସହ ତିରୁତ୍ତଣି ପାହାଡ଼କୁ ଆସିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ଛଅ ଧାମ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ।

ତାମିଲ ଭକ୍ତମାନେ କୁହନ୍ତି ଯେ ୱଲ୍ଲୀ ଓ ଦେବସେନା ମୁରୁଗନଙ୍କ ଦୁଇ ଶକ୍ତି, ଗୋଟିଏ ଇଚ୍ଛାର ଓ ଗୋଟିଏ କର୍ମର, ଆଉ ମନ୍ଦିରମାନଙ୍କରେ ମୁରୁଗନ ଦୁହିଁଙ୍କ ସହ ବିରାଜମାନ। ୱଲ୍ଲୀଙ୍କ କଥା କହେ ଯେ ଭଗବାନ କେବଳ ଉଚ୍ଚ ମହଲରେ ରହନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ କ୍ଷେତର ମଞ୍ଚାରେ ବସିଥିବା ଜଣେ ସରଳ କନ୍ୟାଙ୍କ ପ୍ରେମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ନିଜେ ଚାଲି ଆସନ୍ତି। ଆଉ ଏହା ମଧ୍ୟ ଯେ ଯେତେବେଳେ ସାନ ଭାଇ ବିପଦରେ ଥାଏ, ବଡ଼ ଭାଇ ସାଙ୍ଗରେ ଠିଆ ହୁଏ।
ଉତ୍ସ
ବଲ୍ଲୀଙ୍କ ବିବାହର କଥା କଚ୍ଚିୟପ୍ପ ଶିବାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ତାମିଲ କନ୍ଦ ପୁରାଣମ୍ରେ ଅଛି ଏବଂ ତାମିଲନାଡୁର ଲୋକପରମ୍ପରାରେ ବହୁତ ପ୍ରଚଳିତ । ଏହାର ସ୍ଥାନୀୟ ରୂପ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ମିଳେ, ଯେପରି ଶ୍ରୀଲଙ୍କାର କତିରଗାମମ୍ର ପରମ୍ପରା ।