முருகன்: வள்ளி திருமணம்
வள்ளிமலை, திருத்தணி, தமிழ்நாடு

முருகப்பெருமானுக்கு இரு தேவியர்: இந்திரனின் மகள் தெய்வானை, மலைநாட்டில் வளர்ந்த வள்ளி. வள்ளியின் காதலும் திருமணமும் தமிழ்நாட்டு மக்களின் மனதுக்கு மிக நெருக்கமான கதை; வள்ளிமலைக் குன்றுகளோடும் திருத்தணி மலைக்கோயிலோடும் இணைந்தது. இந்தக் கதையில் அண்ணன் விநாயகரும் தம்பிக்குத் துணை நிற்கிறார்.
முற்பிறவியில் திருமாலுக்கு அமுதவல்லி, சுந்தரவல்லி என்று இரண்டு மகள்கள் இருந்தார்கள். இருவரும் முருகனையே மணக்க வேண்டும் என்று தவம் இருந்தார்கள்; உரிய காலத்தில் இருவரையும் ஏற்பதாக முருகன் வாக்களித்தார். அமுதவல்லி இந்திரனின் மகளாகத் தெய்வானையாக வளர்ந்தார்; தேவர்களைக் காத்த பிறகு திருப்பரங்குன்றத்தில் முருகன் அவரை மணந்தார். சுந்தரவல்லி மண்ணுலகில், மலைவாழ் மக்களிடையே வள்ளியாகப் பிறந்தார்.

வள்ளிமலைக் காட்டில், மலைநாட்டுத் தலைவன் நம்பிராஜன் ஒரு வள்ளிக்கொடியின் அருகே ஒரு பெண் குழந்தையைக் கண்டெடுத்தார். அவளைத் தம் மகளாகவே வளர்த்து, அந்தக் கொடியின் பெயரால் வள்ளி என்று பெயரிட்டார். வள்ளி துணிச்சலும் அழகும் நிறைந்த கன்னியாக வளர்ந்தாள். தினைப் பயிர் கதிர் விடும் பருவம் வந்ததும், தந்தை அவளைத் தினைப்புனம் காக்க அனுப்பினார். பரண் மேல் அமர்ந்து, கவண் சுழற்றி, ஆலோலம் பாடி, கிளிகளையும் குருவிகளையும் அவள் விரட்டுவாள்.

நாரதர் முருகனிடம் வள்ளியின் பக்தியையும் அழகையும் பற்றிச் சொன்னார். முருகன் அவளைக் காண மலைக்கு வந்தார், ஆனால் தம் சொந்தக் கோலத்தில் அல்ல. முதலில் வழி தவறிய இளம் வேடனாக வந்தார். நம்பிராஜனும் அவருடைய ஆட்களும் வருவது தெரிந்ததும், கணப்பொழுதில் ஒரு வேங்கை மரமாக நின்றுவிட்டார். அவர்கள் எதையும் அறியாமல் கடந்து போனார்கள். அந்த இளைஞன் எங்கே மறைந்தான் என்று வள்ளி வியந்து நின்றாள்.

அடுத்த முறை முருகன் முதிய தவசியாக வந்தார். பசிக்கிறது என்றதும், வள்ளி மரியாதையுடன் தேனும் தினைமாவும் கொடுத்தாள். தாகம் என்றதும், மலையில் உள்ள ஒரு சுனைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். நீர் அருந்திய முதியவர், அவளை மணக்க விரும்புவதாகப் பேச்செடுத்தார். வள்ளிக்கு அது சற்றும் பிடிக்கவில்லை. முடியாது என்று உறுதியாகச் சொல்லிவிட்டுத் திரும்பி நடந்தாள்.

அப்போது முருகன் தம் அண்ணன் விநாயகரை மனத்தில் நினைத்தார். உடனே புதர்களுக்கு இடையிலிருந்து ஒரு பெரிய காட்டு யானை பிளிறிக்கொண்டு வெளிப்பட்டது. அஞ்சி நடுங்கிய வள்ளி ஓடிவந்து அந்த முதியவரையே பற்றிக்கொண்டு, என்னைக் காப்பாற்றுங்கள், நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்கிறேன் என்றாள். அக்கணமே யானை அமைதியாகத் திரும்பிப் போனது. முதியவர் நின்ற இடத்தில், மயில் மேல் வேல் ஏந்திய முருகப்பெருமான் ஒளிவீசி நின்றார். தான் மனத்துக்குள் வணங்கி வந்த தெய்வமே இவர் என்று வள்ளி உணர்ந்தாள்.

தினை அறுவடை முடிந்ததும் வள்ளி புனத்துக்குப் போவது நின்றது; இருவரும் சந்திப்பது கடினமானது. ஒருநாள் இரவு வள்ளி முருகனுடன் புறப்பட்டாள். விடிந்ததும் செய்தி அறிந்த நம்பிராஜன், தம் மக்களோடும் வீரர்களோடும் பின்தொடர்ந்தார். அம்புகள் பறந்தன, ஆனால் எதுவும் முருகனைத் தொடவில்லை. அப்போது முருகனின் கொடியில் உள்ள சேவல் கூவியது என்றும், துரத்தி வந்தவர்கள் எல்லோரும் அசைவற்று நிலத்தில் விழுந்தார்கள் என்றும் கதை சொல்கிறது.

நாரதர் வந்து முருகனிடம் வேண்டினார்; தந்தைக்காகவும் சகோதரர்களுக்காகவும் வள்ளியும் கண்ணீருடன் மன்றாடினாள். முருகன் சொன்னபடி வள்ளி அவர்களைத் தொட்டதும் எல்லோரும் எழுந்தார்கள். தம் மகளை இறைவனே தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறான் என்று நம்பிராஜன் உணர்ந்தார். மகிழ்ச்சியுடன், முறைப்படி வள்ளியை முருகனுக்கு மணமுடித்துக் கொடுத்தார். பிறகு முருகன் வள்ளியுடன் ஆறுபடை வீடுகளில் ஒன்றான திருத்தணி மலைக்கு எழுந்தருளினார்.

வள்ளியும் தெய்வானையும் முருகனின் இச்சா சக்தியும் கிரியா சக்தியும் என்று அடியார்கள் போற்றுவார்கள்; கோயில்களில் முருகன் இருவருடனும் காட்சி தருகிறார். அரண்மனையில் மட்டுமல்ல, தினைப்புனத்துப் பரணில் அமர்ந்த ஓர் எளிய பெண்ணின் அன்பைத் தேடியும் இறைவன் நடந்து வருவான் என்பதை வள்ளி திருமணம் சொல்கிறது. தம்பிக்குத் துன்பம் என்றால் அண்ணன் துணையாக நிற்பான் என்பதையும் அது நினைவூட்டுகிறது.
மூலம்
வள்ளி திருமணக் கதை கச்சியப்ப சிவாச்சாரியாரின் கந்த புராணத்தில் உள்ளது; தமிழ்நாட்டு நாட்டுப்புற மரபிலும் மிகப் பிரபலம். இலங்கைக் கதிர்காம மரபு உட்பட இதற்குப் பல உள்ளூர் வடிவங்கள் உண்டு.