മുരുകൻ: ജ്ഞാനപ്പഴവും പഴനിയിലെ ദണ്ഡായുധപാണിയും
വല്ലിമലയും തിരുത്തണിയും, തമിഴ്നാട്

ശിവന്റെയും പാർവതിയുടെയും ഇളയ പുത്രനും ഗണപതിയുടെ അനുജനുമാണ് മുരുകൻ; തമിഴ്നാട് അദ്ദേഹത്തെ തന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ദൈവമായി കാണുന്നു. തമിഴ്നാട്ടിലെ പഴനി മലയിൽ അദ്ദേഹം ദണ്ഡായുധപാണിയായി കുടികൊള്ളുന്നു — കൈയിൽ ഒരു ദണ്ഡു മാത്രമുള്ള യുവസന്ന്യാസി. മുരുകന്റെ ആറ് പുണ്യധാമങ്ങളായ ആറുപടൈവീടുകളിൽ ഒന്നാണ് ഈ സ്ഥലം.
കഥയനുസരിച്ച്, ഒരിക്കൽ ദേവർഷി നാരദൻ കൈലാസപർവതത്തിലെത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ ഒരു അപൂർവഫലമുണ്ടായിരുന്നു — തമിഴ് പാരമ്പര്യം അതിനെ ജ്ഞാനപ്പഴം, അതായത് ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഫലം, എന്നു വിളിക്കുന്നു; അതൊരു മാമ്പഴമായിരുന്നു എന്നു പലരും പറയുന്നു. നാരദൻ ആ ഫലം ശിവഭഗവാനു സമർപ്പിച്ചു. അടുത്തുതന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാരും — ഗണപതിയും കുഞ്ഞുമുരുകനും — ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ ആ ഫലത്തിൽ ഉടക്കി, അതു തനിക്കു കിട്ടണമെന്ന് ഇരുവരും ആഗ്രഹിച്ചു.

ഫലം ഒന്നേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, അതു പങ്കിടാനും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അപ്പോൾ ശിവനും പാർവതിയും പുഞ്ചിരിയോടെ ഒരു മത്സരം വച്ചു. ലോകം മുഴുവൻ ചുറ്റി ആദ്യം മടങ്ങിയെത്തുന്നയാൾക്ക് ഫലം. മുരുകൻ ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകിയില്ല. അദ്ദേഹം തന്റെ മയിലിന്മേലേറി പർവതങ്ങൾക്കും സമുദ്രങ്ങൾക്കും ദ്വീപുകൾക്കും മുകളിലൂടെ പറന്നു. തന്റെ വേഗമേറിയ മയിൽ തന്നെ ആദ്യം തിരിച്ചെത്തിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിനു പൂർണ്ണവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.

ഗണപതി അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു. എന്നിട്ട് കൈകൂപ്പി മാതാപിതാക്കളെ ഭക്തിയോടെ മൂന്നു തവണ പ്രദക്ഷിണം വച്ചു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: എനിക്ക് അമ്മയും അച്ഛനുമാണ് ലോകം മുഴുവൻ, അവരെ പ്രദക്ഷിണം വയ്ക്കുന്നതുതന്നെയാണ് ലോകപ്രദക്ഷിണം. ഈ വിവേകത്തിൽ ഏറെ പ്രസാദിച്ച ശിവനും പാർവതിയും ജ്ഞാനപ്പഴം ഗണപതിയുടെ കൈയിൽ വച്ചുകൊടുത്തു.

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് ലോകം മുഴുവൻ ചുറ്റി തളർന്നു മടങ്ങിയെത്തിയ മുരുകൻ കണ്ടത് ഫലം നേരത്തേതന്നെ ജ്യേഷ്ഠന്റെ കൈയിലിരിക്കുന്നതാണ്. കാര്യമെല്ലാം അറിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് ഏറെ വേദനിച്ചു. തന്റെ അധ്വാനത്തിന് ഒരു വിലയുമില്ലാതായി എന്ന് അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നി. ഇനി തനിക്ക് ഒരു ഫലവും വേണ്ട, പട്ടുവസ്ത്രവും വേണ്ട, രാജകീയ വൈഭവവും വേണ്ട എന്ന് അപ്പോൾത്തന്നെ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. ആഭരണങ്ങൾ അഴിച്ചുവച്ച്, ഒരു കൗപീനം മാത്രമുടുത്ത്, കൈയിൽ ഒരു സാധാരണ ദണ്ഡുമേന്തി, കൈലാസം വിട്ട് അദ്ദേഹം തെക്കോട്ടു നടന്നു.

നടന്നുനടന്ന് തമിഴകത്തെ ശാന്തമായ ഒരു മലയിലെത്തി, അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് തപസ്സിൽ മുഴുകി. ആ മലയുടെ അടിവാരത്തുള്ള പഴയ പുണ്യസ്ഥലം തിരു ആവിനൻകുടി എന്നറിയപ്പെടുന്നു; പ്രാചീന തമിഴ് കാവ്യമായ തിരുമുരുകാറ്റുപ്പടൈയിൽ മുരുകന്റെ ധാമങ്ങളിൽ അതിന്റെ പേരുണ്ട്. അവിടെ കൈലാസത്തിൽ, ഇളയ മകനില്ലാതെ പാർവതീദേവിയുടെ മനസ്സ് ഉറച്ചില്ല. അപ്പോൾ ശിവനും പാർവതിയും തന്നെ ആ മലയിലെത്തി.

അമ്മ മകനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു: ‘പഴം നീ’ — മകനേ, ആ പഴം നീ തന്നെയാണ്. നിനക്കെന്തിനു വേറൊരു പഴം, നീ തന്നെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ രൂപമാണല്ലോ. ഈ വാക്കുകളിൽ നിന്നാണ് ആ സ്ഥലത്തിന് പഴനി എന്നു പേരു വന്നതെന്നാണ് വിശ്വാസം; ഇന്ന് അതു പളനി എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹം കിട്ടിയപ്പോൾ മുരുകന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായി, പക്ഷേ ആ മലയിൽത്തന്നെ വസിച്ച് ഭക്തർക്കു ദർശനം നൽകാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു.

ഇന്നും പഴനിമലയിൽ മുരുകൻ അതേ രൂപത്തിൽ, ദണ്ഡായുധപാണിയായി, കൗപീനമുടുത്ത് കൈയിൽ ദണ്ഡുമേന്തിയ യുവസന്ന്യാസിയായി പൂജിക്കപ്പെടുന്നു. ഭോഗർ സിദ്ധരാണ് ഈ വിഗ്രഹം നിർമ്മിച്ചതെന്ന് പാരമ്പര്യം പറയുന്നു. ഭക്തർ പടികൾ കയറി ദർശനം നടത്തുന്നു; മുരുകൻ എല്ലാം ത്യജിച്ചതുപോലെ, പലരും നേർച്ചയായി തങ്ങളുടെ മുടി അർപ്പിക്കുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ടെന്നു നാം കരുതുന്നതുതന്നെ പലപ്പോഴും നമ്മെ ഉള്ളിലെ ജ്ഞാനത്തിലേക്കു നയിക്കുമെന്ന് പഴനിയുടെ കഥ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
ഉറവിടം
ജ്ഞാനപ്പഴത്തിന്റെയും പഴനി എന്ന പേരിന്റെയും ഈ കഥ തമിഴ്നാട്ടിലെ ക്ഷേത്ര-നാടോടി പാരമ്പര്യത്തിൽ പ്രചാരത്തിലുള്ളതാണ്, ഇതിന് പല രൂപങ്ങളുണ്ട്. സംഘകാല തമിഴ് കാവ്യമായ തിരുമുരുകാറ്റുപ്പടൈയിൽ മുരുകന്റെ വാസസ്ഥാനങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ തിരു ആവിനൻകുടി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു.