சாமுண்டீஸ்வரி: சாமுண்டி மலையும் மகிஷாசுரனும்
சாமுண்டி மலை, மைசூரு, கர்நாடகா

மைசூரு நகருக்கு மேலே சாமுண்டி மலையில் அன்னை சாமுண்டீஸ்வரி வீற்றிருக்கிறாள்; அவள் கர்நாடகத்தின் நாடதேவி, அதாவது மாநிலம் முழுவதையும் காக்கும் தேவியாகக் கருதப்படுகிறாள். உள்ளூர் மரபுப்படி இந்த மலையிலேயே அன்னை மகிஷாசுரனை அழித்தாள்; அந்த அசுரனின் பெயராலேயே இந்நகரம் மகிஷூரு என்றும், பின்னர் மைசூரு என்றும் அழைக்கப்பட்டது. மைசூருவின் புகழ்பெற்ற தசரா, அன்னையின் இந்த வெற்றியின் திருவிழாவே.
மிகப் பழங்காலத்தில் எருமைத் தலை கொண்ட ஓர் அசுரன் இருந்தான் — மகிஷாசுரன். அவன் பிரம்மாவை நோக்கிக் கடுந்தவம் செய்து, எந்தத் தேவனும் தானவனும் ஆணும் தன்னைக் கொல்ல முடியாது என்ற வரம் பெற்றான். பெண்களை அவன் அவ்வளவு பலவீனமானவர்களாக எண்ணியதால், வரம் கேட்கும்போது அவர்களின் பெயரைக்கூடக் குறிப்பிடவில்லை. வரம் கிடைத்ததும் அவனது அகந்தைக்கு எல்லையே இல்லாமல் போனது. அவன் இந்தப் பகுதியையே ஆண்டான் என்றும், அவனது தலைநகரம் மகிஷூரு என்று அழைக்கப்பட்டது என்றும் கர்நாடக மரபு சொல்கிறது.

மகிஷாசுரன் சுவர்க்கத்தின் மீது படையெடுத்து, இந்திரன் உட்பட எல்லாத் தேவர்களையும் அங்கிருந்து விரட்டினான். பூமியில் அவன் முனிவர்களின் யாகங்களைக் கலைத்தான்; சாதாரண மக்களின் வாழ்க்கையைக் கடினமாக்கினான். தோற்றுப்போன தேவர்கள் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவனிடம் சென்று தங்கள் துயரைச் சொன்னார்கள். இதைக் கேட்டதும் மும்மூர்த்திகளும் எல்லாத் தேவர்களும் கொண்ட சினத்திலிருந்து ஒரு பெரும் தேஜஸ் வெளிப்பட்டது; அந்த ஒளியிலிருந்து ஒரு தேவி தோன்றினாள், அவளது பிரகாசத்தால் பத்துத் திசைகளும் ஒளிர்ந்தன.

ஒவ்வொரு தேவரும் தேவிக்குத் தம் ஆயுதத்தை அளித்தார்: சிவன் திரிசூலம், விஷ்ணு சக்கரம், இந்திரன் வஜ்ராயுதம், வருணன் சங்கு, மலையரசன் இமவான் வாகனமாக ஒரு சிங்கம். பல கரங்கள் கொண்ட தேவி சிங்கத்தின் மீதேறி மகிஷாசுரனின் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டாள். அவளது அறைகூவலைக் கேட்ட மகிஷாசுரன், ஒரு பெண் தன்னோடு என்ன போரிடப் போகிறாள் என்று சிரித்து, தன் தளபதிகளை அனுப்பினான். ஆனால் அசுரத் தளபதிகள் ஒருவர் பின் ஒருவராகத் தேவியின் முன் நிற்க முடியாமல் போனார்கள்.

அப்போது மகிஷாசுரனே போர்க்களத்தில் இறங்கினான். அவன் சில நேரம் எருமையாக, சில நேரம் சிங்கமாக, சில நேரம் யானையாக, சில நேரம் வாளேந்திய வீரனாக — உருவம் மாற்றி மாற்றித் தேவியை ஏமாற்ற முயன்றான். மைசூரு மரபுப்படி இந்தப் போர் இதே மலையில் நடந்தது. இறுதியில் அவன் மீண்டும் எருமை வடிவெடுத்துப் பாய்ந்தபோது, தேவி அவனைத் தன் திருவடியின் கீழ் அழுத்தித் திரிசூலத்தால் அவனை முடித்தாள். அகந்தை தோற்றது; தேவர்கள் அன்னைக்கு ஜெய ஜெய என்று முழங்கினர்.

தேவி மாஹாத்மியத்தின்படி, அன்னையின் காளி வடிவம் சண்டன், முண்டன் என்ற இரு அசுரர்களையும் வென்றது; அதனால்தான் அந்த வடிவத்துக்குச் சாமுண்டா என்று பெயர் வந்தது. மலையில் வீற்றிருக்கும் அன்னையை மைசூரு மக்கள் அன்புடன் சாமுண்டீஸ்வரி, சாமுண்டி, அல்லது வெறுமனே 'தாயி' — அதாவது அம்மா — என்று அழைக்கிறார்கள். மலைக்கு அன்னையின் பெயர் கிடைத்தது; நகரமோ அசுரனின் பழைய பெயரான மகிஷூருவைத் தக்கவைத்தது, அது பேச்சுவழக்கில் மைசூரு ஆனது. மலை உச்சியில் உள்ள மகிஷாசுரனின் உயரமான சிலை, வலிமை எவ்வளவு இருந்தாலும் அகந்தைக்கு முடிவு நிச்சயம் என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

தலைமுறை தலைமுறையாக மைசூருவின் உடையார் மன்னர்கள் அன்னை சாமுண்டீஸ்வரியைத் தங்கள் குலதெய்வமாக வழிபட்டு வருகிறார்கள். மலையேற 1,000-க்கும் மேற்பட்ட படிகள் உள்ளன; வழியில் ஒரே பாறையில் செதுக்கப்பட்ட பிரம்மாண்டமான நந்தி சிலை இருக்கிறது. ஆஷாட மாத வெள்ளிக்கிழமைகளில் மலை பக்தர்களால் நிரம்பி வழிகிறது. நவராத்திரியில் அன்னை ஒவ்வொரு நாளும் புதிய வடிவில் அலங்கரிக்கப்படுகிறாள்; விஜயதசமியின் ஜம்பூ சவாரியில், தங்க அம்பாரியில் அன்னை சாமுண்டீஸ்வரியின் திருவுருவம் யானை மீது பவனி வருகிறது. அன்னை சாமுண்டீஸ்வரி அனைவருக்கும் தமக்குள் இருக்கும் மகிஷாசுரனான அகந்தை, சினம், பேராசை ஆகியவற்றை வெல்லும் சக்தியை அருளட்டும்.
மூலம்
மகிஷாசுர வதமும் சண்ட–முண்டர் வதமும் தேவி மாகாத்மியத்தில் (மார்க்கண்டேய புராணம்) உள்ளன. போர் சாமுண்டி மலையில் நடந்தது என்பதும், மைசூரு என்ற பெயர் மகிஷூரு என்பதிலிருந்து வந்தது என்பதும் மைசூருவின் உள்ளூர் மரபு.