உடுப்பி ஸ்ரீகிருஷ்ணர்: மத்வாசாரியாரின் பாலகிருஷ்ணனும் கனகதாசரின் ஜன்னலும்
உடுப்பி, கர்நாடகா

கர்நாடகக் கடற்கரை நகரமான உடுப்பியில் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் ஒரு கையில் மத்தும் மறு கையில் கயிறும் ஏந்திய சிறுவனாக வீற்றிருக்கிறார். மரபுப்படி, 13-ஆம் நூற்றாண்டில் ஸ்ரீ மத்வாச்சாரியருக்குக் கடலிலிருந்து வந்த ஒரு கப்பலில் இந்தத் திருவுருவம் கிடைத்தது; 16-ஆம் நூற்றாண்டில் பக்தக் கவி கனகதாசருக்காக இறைவன் மேற்கு நோக்கித் திரும்பினார். அதனால்தான் உடுப்பியில் கிருஷ்ணரை ஒரு சிறிய சாளரம் வழியாகத் தரிசிக்கிறார்கள்.
துவாரகையில் ருக்மிணி தேவி பாலகிருஷ்ணரின் அழகிய திருவுருவம் ஒன்றை வழிபட்டு வந்தாள் என்று சொல்கிறார்கள். அதில் சிறுவன் கிருஷ்ணர் மத்தையும் கயிற்றையும் பற்றி நிற்கிறார் — யசோதை அன்னையின் முற்றத்தில் தயிர் கடைய அடம்பிடிப்பது போல. துவாரகை கடலில் மூழ்கிய பின் அந்தத் திருவுருவம் கோபிசந்தன மண்ணில் புதைந்து கிடந்தது. யுகங்களுக்குப் பின் ஒரு வணிகன், அந்த மண் கட்டியைச் சாதாரண கோபிசந்தனம் என்று நினைத்து, தன் கப்பலின் எடையைச் சமநிலைப்படுத்துவதற்காக ஏற்றிக்கொண்டான்.

அந்தக் கப்பல் மேற்குக் கடற்கரையோரமாகப் பயணித்து உடுப்பி அருகே மல்பே கடலை அடைந்ததுமே கடும் புயல் எழுந்தது. உயர்ந்த அலைகள் கப்பலை விழுங்கத் துடித்தன. அப்போது கரையில் ஸ்ரீ மத்வாச்சாரியர் தியானத்தில் அமர்ந்திருந்தார். மாலுமிகள் ஆபத்தில் இருப்பதைக் கண்ட அவர், தம் உத்தரீயத்தை — தோளில் போட்டிருந்த துணியை — காற்றில் அசைத்தார். புயல் அடங்கியது, கப்பல் பத்திரமாகக் கரை சேர்ந்தது என்று மரபு சொல்கிறது.

கப்பலின் உரிமையாளர் ஆச்சாரியரின் திருவடிகளில் விழுந்து, “எதை வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்” என்றான். மத்வாச்சாரியர் பொன்னோ வெள்ளியோ எதுவும் கேட்கவில்லை; கப்பலில் எடைக்காக வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் கோபிசந்தனக் கட்டியை மட்டுமே கேட்டார். வணிகன் வியந்தான்; ஆனால் மகிழ்ச்சியுடன் கொடுத்தான். ஆச்சாரியர் அந்தக் கனமான கட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு உடுப்பி நோக்கி நடந்தார். வழி நெடுக அவர் வாயிலிருந்து இறைவனின் துதி பொங்கிப் பெருகியது என்றும், அதுவே பின்னர் துவாதச ஸ்தோத்திரம் என்று புகழ்பெற்றது என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

உடுப்பியில் கட்டியின் மண்ணை அகற்றியபோது, உள்ளிருந்து பாலகிருஷ்ணரின் எழில்மிகு திருவுருவம் வெளிப்பட்டது. ஆச்சாரியர் முறைப்படி அதைப் பிரதிஷ்டை செய்து, வழிபாட்டுப் பொறுப்பைத் தம் எட்டுச் சீடர்களிடம் ஒப்படைத்தார்; அவர்களிடமிருந்தே உடுப்பியின் எட்டு மடங்கள் — அஷ்ட மடங்கள் — தோன்றின. பலராமரின் திருவுருவம் ஒன்றும் கிடைத்தது என்றும், அது மல்பே அருகே வடபாண்டேஸ்வரத்தில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது என்றும் சொல்கிறார்கள். இன்றும் எட்டு மடங்களும் முறைவைத்துக் கிருஷ்ணரின் வழிபாட்டுப் பொறுப்பை ஏற்கின்றன; இதைப் பர்யாயம் என்கிறார்கள்.

பல தலைமுறைகளுக்குப் பின், 16-ஆம் நூற்றாண்டில், ஹாவேரி அருகே பாட கிராமத்தைச் சேர்ந்த திம்மப்ப நாயக்கர் என்ற படைத்தலைவரின் வாழ்க்கை மாறியது. போரில் தோற்ற பின் அவர் மனதில் வைராக்கியம் பிறந்து, அவர் ஹரி பக்தியின் பக்கம் திரும்பினார். துறவி வியாசராஜரின் சீடராகி அவர் கனகதாசர் என்ற பெயரில் புகழ்பெற்றார்; ‘காகினெலே ஆதிகேசவ’ என்ற முத்திரையுடன் கன்னடத்தில் எளிய ஆனால் ஆழமான பக்திப் பாடல்களை இயற்றினார்; அவை இன்றும் ஊர்தோறும் பாடப்படுகின்றன.

ஒருமுறை ஸ்ரீகிருஷ்ணரைத் தரிசிக்கும் ஏக்கத்துடன் கனகதாசர் உடுப்பிக்கு வந்தார். ஆனால் அக்காலத்துச் சாதி வேறுபாட்டின் காரணமாக அவர் கோயிலுக்குள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. கனகதாசர் யாருடனும் சண்டையிடவில்லை. கோயிலின் பின்புற, மேற்குச் சுவர் அருகே தங்கி, இரவும் பகலும் அங்கேயே அமர்ந்து கிருஷ்ணரை அழைத்தும் அவருக்காகப் பாடியும் வந்தார். அவர் மனதில் எந்தக் கசப்பும் இல்லை; இறைவன் ஒருமுறையாவது தம்மைப் பார்க்க மாட்டாரா என்ற ஏக்கம் மட்டுமே.

பக்தனின் அழைப்பைக் கேட்டு உள்ளே இருந்த திருவுருவம் மேற்கு நோக்கித் திரும்பியது, பின்புறச் சுவரில் பிளவு ஏற்பட்டது என்று மரபு சொல்கிறது. அதே பிளவின் வழியாகக் கனகதாசர் தம் இறைவனை மனம் நிறையத் தரிசித்தார். அந்த இடத்தில் பின்னர் ஒரு சாளரம் அமைக்கப்பட்டது; அது ‘கனகன கிண்டி’ — கனகனின் சாளரம் — என்று அழைக்கப்படுகிறது. இன்றும் உடுப்பியில் கிருஷ்ணர் மேற்கு நோக்கியே இருக்கிறார்; பக்தர்கள் ஒன்பது துளைகள் கொண்ட வெள்ளி நவக்கிரகச் சாளரம் வழியாக அவரைத் தரிசிக்கிறார்கள். இறைவனுக்குப் பக்தனின் அன்பே மிகப் பெரிய அடையாளம் என்று இந்தக் கதை சொல்கிறது. உடுப்பி பாலகிருஷ்ணர் அனைவருக்கும் அருள் புரியட்டும்.
மூலம்
மத்வாசாரியாருக்குச் சிலை கிடைத்த கதை உடுப்பியின் மடங்களின் மரபு; கனகதாசர், கனகன கிண்டி பற்றிய கதை கர்நாடகாவின் பக்தி மரபு. சிலை துவாரகையிலிருந்து வந்தது போன்ற சில விவரங்கள் வெவ்வேறு விதமாகச் சொல்லப்படுகின்றன.