காசி விஸ்வநாதர்: அவிமுக்த காசி: காசியை ஒருபோதும் விட்டுச் செல்லாத சிவன்
வாராணசி (காசி), உத்தரப் பிரதேசம்

வாரணாசியின் காசி விஸ்வநாதர் கோயிலில் சிவபெருமான் விஸ்வேஸ்வர ஜோதிர்லிங்கமாக வழிபடப்படுகிறார்; இது 12 ஜோதிர்லிங்கங்களில் ஒன்று. புராணங்கள் காசியை அவிமுக்த க்ஷேத்திரம் என்கின்றன — அதாவது சிவனும் பார்வதியும் ஒருபோதும் விட்டு நீங்காத தலம். இங்கே உடலை நீப்பவருக்குச் சிவபெருமானே தாரக மந்திரம் உபதேசித்து முக்தி அளிக்கிறார் என்பது நம்பிக்கை.
மிகப் பழங்காலத்தில் பூமியில் நீண்ட, கொடிய பஞ்சம் ஏற்பட்டதாக ஸ்கந்த புராணத்தின் காசி காண்டம் கதை சொல்கிறது. மக்கள் பசியால் வாடினார்கள்; அறச் செயல்கள் நின்றுபோயின. அப்போது பிரம்மா, ரிபுஞ்சயன் என்ற தவசீலரான அறநெறி மன்னரைக் கண்டு, காசியிலிருந்து பூமியை ஆளுமாறு வேண்டினார். ரிபுஞ்சயன் ஒரு நிபந்தனை வைத்தார்: “என் ஆட்சியில் தேவர்கள் தத்தம் உலகங்களில் இருக்கட்டும், பூமியின் காரியங்களில் தலையிட வேண்டாம்; மனிதர்கள் தங்கள் முயற்சியாலும் அறத்தாலும் வாழட்டும்.” பிரம்மா நிபந்தனையை ஏற்று அவருக்குத் திவோதாசன் என்று பெயரிட்டார்.

ஆனால் காசியோ சிவபெருமானின் சொந்த இல்லம். உலக நலனுக்காகச் சிவபெருமானும் இந்த நிபந்தனையை ஏற்று, பார்வதி தேவியுடன் மந்தர மலைக்குச் சென்றார். செல்லும் முன், காசியில் தம் இருப்பை ஒரு லிங்கத்தில் விட்டுச் சென்றார்; அது அவிமுக்தேஸ்வரர் என்று அழைக்கப்படுகிறது. திவோதாசன் நீதியுடன் ஆண்டதால் காசியில் துயருற்றவரும் இல்லை, அறமற்றவரும் இல்லை. மழை உரிய காலத்தில் பெய்தது; மக்கள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தார்கள்.

மந்தர மலையில் காசி இல்லாமல் சிவபெருமானின் மனம் நிலைகொள்ளவில்லை. மன்னரின் ஆட்சியில் ஏதேனும் குறை கண்டுபிடித்து அவரது உரிமையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர, அவர் யோகினிகளை அனுப்பினார். யோகினிகள் பல வேடங்களில் காசியில் சுற்றினார்கள்; ஒரு குறையும் கிடைக்கவில்லை; காசியின் மீது மயங்கி அங்கேயே தங்கிவிட்டார்கள். பிறகு சூரிய பகவான் சென்றார். அவராலும் எந்தக் குறையும் காண முடியவில்லை; காசியின் அன்பில் அவரும் அங்கேயே தங்கினார். பிரம்மாவே வந்து, மன்னரின் உதவியுடன் 10 அஸ்வமேத யாகங்கள் செய்தார் — அதனால் அந்தப் படித்துறை தசாஸ்வமேதம் என்று அழைக்கப்பட்டது — அவரும் அங்கேயே தங்கினார்.

அதன் பின் சிவபெருமான் தம் கணங்களை அனுப்பினார், பிறகு விநாயகரை. விநாயகர் ஒரு ஜோதிடராகக் காசிக்கு வந்து, அனைவரின் மனதையும் வென்று, மன்னரின் மனதை மெல்ல மெல்ல வைராக்கியத்தின் பக்கம் திருப்பினார். அவரும் டுண்டிராஜ விநாயகராகக் காசியிலேயே தங்கிவிட்டார். இறுதியில் விஷ்ணு பகவான் ஒரு ஞானியாக மன்னரைச் சந்தித்தார். திவோதாசன் ஏற்கனவே ஆட்சிப் பொறுப்பால் களைத்திருந்தார்; எந்த ராஜ்யத்தையும் விடச் சிவபெருமானின் அண்மையே பெரிது என்று அவருக்குப் புரிந்தது.

திவோதாசன் காசியில் ஒரு சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்து, ராஜ்யத்தைத் தம் மகனிடம் ஒப்படைத்தார்; கதைப்படி, தெய்வீக விமானத்தில் ஏறிச் சிவலோகம் சென்றார். காசியின் நிபந்தனை நிறைவேறியது. அப்போது சிவபெருமான் பார்வதி தேவியுடனும் எல்லாத் தேவர்களுடனும் காசிக்குத் திரும்பினார். நகரம் முழுவதும் சங்கொலியாலும் மணியோசையாலும் “ஹர ஹர மகாதேவ” முழக்கத்தாலும் அதிர்ந்தது; கங்கைக் கரையில் தீபங்கள் ஒளிர்ந்தன.

திரும்பி வந்த சிவபெருமான், “இனி இந்நகரை நான் ஒருபோதும் விட்டு நீங்க மாட்டேன்” என்றார். அதனால்தான் காசி அவிமுக்தம் என்று அழைக்கப்படுகிறது — சிவன் ஒருபோதும் விடுவிக்காத, ஒருபோதும் துறக்காத நகரம். காசி சிவனின் திரிசூலத்தின் மீது நிற்கிறது, பிரளயத்திலும் அழியாது என்றும், மணிகர்ணிகா படித்துறையில் உடலை நீப்பவரின் காதில் சிவனே தாரக மந்திரத்தைச் சொல்கிறார் என்றும் பக்தர்கள் நம்புகிறார்கள்.

இன்றும் காசிக்கு வரும் பக்தர்கள் கங்கையில் நீராடி விஸ்வநாதரைத் தரிசிக்கிறார்கள்; பலர் காசியின் காவல் அதிகாரி என்று அழைக்கப்படும் கால பைரவரையும் டுண்டிராஜ விநாயகரையும் வணங்குகிறார்கள். இறைவனுக்கும் தம் இல்லமும் தம் பக்தர்களும் எவ்வளவு பிரியமானவர்கள் என்பதை இந்தக் கதை சொல்கிறது. பாபா விஸ்வநாதர் அனைவருக்கும் அமைதிக்கும் முக்திக்குமான வழியைக் காட்டட்டும்.
மூலம்
திவோதாசன், சிவன் காசியை விட்டுச் சென்று திரும்பியது ஆகியவற்றின் கதை ஸ்கந்த புராணத்தின் காசி காண்டத்தில் உள்ளது; இங்கே சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது; காசியை அவிமுக்தம் என்று அழைக்கும் மரபு புராணங்களில் பல இடங்களில் காணப்படுகிறது; காசி திரிசூலத்தின் மீது அமைந்துள்ளது என்பதும் தாரக மந்திரமும் பக்தர்களின் நம்பிக்கைகள்.