சித்திவிநாயகர்: தேவுபாயின் வேண்டுதலும் பிரபாதேவியின் சித்திவிநாயகரும்
பிரபாதேவி, மும்பை (மகாராஷ்டிரா)

மும்பை பிரபாதேவியில் வீற்றிருக்கும் ஸ்ரீ சித்திவிநாயக கணபதியை பக்தர்கள் அன்புடன் 'நவஸாலா பாவணாரா கணபதி' என்று அழைக்கிறார்கள் — அதாவது, வேண்டுதலை நிறைவேற்றும் கணபதி. இங்குள்ள கருங்கல் திருவுருவத்தின் துதிக்கை வலப்பக்கம் வளைந்திருக்கிறது; இது மிகச் சில கோயில்களிலேயே காணப்படுகிறது. இந்தக் கோயிலை 1801 நவம்பர் 19 அன்று லக்ஷ்மண் விட்டு பாட்டீலும் தேவுபாய் பாட்டீலும் நிறுவினார்கள்; அதன் பின்னால் ஒரு பெண்ணின் மிக எளிய, ஆனால் மிகப் பெரிய விருப்பம் இருந்தது.
இன்று மும்பையின் சாலைகளில் கூட்டம் ஓயாத இடத்தில், இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஏழு தனித்தனித் தீவுகள் இருந்தன; இடையே கடல்நீர் வந்து போய்க்கொண்டிருந்தது. அப்போது பிரபாதேவி வயல்களும் மீனவர்களும் கொண்ட ஒரு சிறிய குடியிருப்பு; மாலையில் அலைகளின் ஓசை தெளிவாகக் கேட்கும். அங்கே ஆக்ரி சமூகத்தின் ஒரு வசதியான வீட்டில் லக்ஷ்மண் விட்டு பாட்டீலும் அவர் மனைவி தேவுபாயும் வாழ்ந்தனர். வீட்டில் செல்வம் இருந்தது, நிலம் இருந்தது, ஊரில் மதிப்பும் இருந்தது; ஆனால் தேவுபாயின் மடி வெறுமையாக இருந்தது.

அந்நாட்களில் குழந்தையின்மையின் துயரம் ஒரு பெண்ணை உள்ளுக்குள் தனிமைப்படுத்தியது; மக்களின் பேச்சு அந்தத் தனிமையை இன்னும் ஆழமாக்கியது. தேவுபாய் இவற்றையெல்லாம் அமைதியாகத் தாங்கினார்; ஆனால் அவர் மனதில் கசப்பு புகவில்லை. தான் அனுபவித்த வேதனை வேறு எந்தப் பெண்ணுக்கும் வரக்கூடாது — அவர் நினைத்தது இதை மட்டுமே. இந்த ஒரே எண்ணத்தால், இங்கே வந்து குழந்தை வேண்டும் எந்தப் பெண்ணின் மடியும் நிறைய வேண்டும் என்ற பாவனையோடு, தன் சொத்தை கணபதி பப்பாவின் கோயிலுக்காக அளித்தார்.

1801 நவம்பர் 19 அன்று அந்தக் கோயில் தயாரானது. அது பெரிய கட்டடம் அல்ல; குவிமாடம் போன்ற சிகரம் கொண்ட, செங்கல்லால் ஆன ஒரு சிறிய சதுர அறை மட்டுமே. உள்ளே கருங்கல்லால் ஆன கணபதியின் திருவுருவம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு, முதல் பூஜை நடந்தது. இவை அனைத்தையும் செய்வித்தவரின் பெயர் எங்குமே பெரிய எழுத்துகளில் பொறிக்கப்படவில்லை.

திருவுருவம் ஒரே கருங்கல்லில் செதுக்கப்பட்டது; அதன் உயரம் இரண்டரை அடி. இதன் துதிக்கை வலப்பக்கம் வளைந்திருக்கிறது, பெரும்பாலான விநாயகர் திருவுருவங்களில் துதிக்கை இடப்பக்கம் இருக்கும்; மராத்தியில் இத்தகைய வடிவத்தை 'உஜவ்யா சோண்டேச்சா கணபதி' என்பார்கள் (நம் வழக்கில் வலம்புரி விநாயகர்). நான்கு கைகளில் தாமரை, பரசு, ஜபமாலை, மோதகம் நிறைந்த கிண்ணம்; தோளிலிருந்து வயிறு வரை பூணூல் போல ஒரு நாகம் சுற்றியிருக்கிறது; நெற்றியில் இன்னொரு கண்ணும் உண்டு. இருபுறமும் ரித்தியும் சித்தியும் எட்டிப் பார்க்கிறார்கள்; அதனால்தான் இங்கே கணபதி 'சித்திவிநாயகர்' — வேண்டியதை நிறைவேற்றித் தரும் விநாயகர் — என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

கோயிலோடு தொடர்புடைய இன்னொரு கதையையும் அங்குள்ள மக்கள் சொல்கிறார்கள். அக்கல்கோட் சுவாமி சமர்த்தரின் சீடர் ராமகிருஷ்ண ஜாம்பேகர் மகராஜ், குருவின் சொற்படி கணபதியின் முன்னுள்ள நிலத்தில் இரண்டு திருவுருவங்களைப் புதைத்தார். இருபத்தொரு ஆண்டுகள் கழித்து அதே இடத்தில் ஒரு வெள்ளெருக்குச் செடி முளைக்கும், அதன் கிளைகளில் சுயம்புவாக விநாயகர் தோன்றுவார் என்று சுவாமி கூறியிருந்தார். காலம் வந்தபோது அங்கே அப்படியே நடந்தது என்று பக்தர்கள் சொல்கிறார்கள்; இன்றும் அந்த இடம் பக்தியோடு பார்க்கப்படுகிறது.

இருநூறு ஆண்டுகளில் அந்தச் சிறிய அறை மெல்ல மெல்ல மாறியது. பக்தர்கள் பெருகினர்; கருவறையின் சிகரம் தங்கத்தால் வேயப்பட்டது; கருவறையின் மரக் கதவுகளில் அஷ்டவிநாயகரின் எட்டு வடிவங்களும் செதுக்கப்பட்டன. இன்று இது நாட்டிலேயே அதிகம் பேர் தரிசிக்கும் கோயில்களில் ஒன்று; இங்கு வரும் காணிக்கையில் பெரும்பகுதி நோயாளிகளின் சிகிச்சைக்கும் குழந்தைகளின் படிப்புக்கும் செலவாகிறது.

செவ்வாய்க்கிழமை கணபதிக்கு உரிய நாள். அன்று முந்தைய இரவிலிருந்தே வரிசை தொடங்கிவிடும்; தாதர் பக்கத்திலிருந்து வெறுங்காலில் நடந்து வருபவர்கள் இடைவிடாமல் வந்துகொண்டே இருப்பார்கள். தேர்வுக்கு முன், புதிய வேலையின் முதல் நாளில், நீதிமன்ற வாய்தாவுக்கு முன், புதிய முயற்சி தொடங்கும் முன் — மும்பையின் எல்லா வகை மனிதர்களும் இங்கே தலைவணங்க வருகிறார்கள். நிற்க நேரமில்லாதவர்கள், வண்டியில் கடந்து செல்லும்போதே கோயில் வாசலை நோக்கிக் கைகூப்புகிறார்கள்.

இத்தனை கூட்டத்தின் நடுவிலும் தேவுபாயின் பெயரை அறிந்தவர்கள் மிகச் சிலரே. குழந்தைப் பேறு கிடைக்காத அந்தப் பெண், தனக்காக எதையும் கேட்பதற்குப் பதிலாக எல்லோருக்குமான ஒரு வாசலைத் திறந்துவைத்தார். இன்றும் ஆயிரக்கணக்கான தம்பதிகள் இதே வேண்டுதலோடு இங்கு வந்து, தேங்காய் சமர்ப்பித்துத் திரும்புகிறார்கள். தன் குறையைப் பிறருக்கு வரமாக மாற்றுபவரின் தீபம் நூற்றாண்டுகள் எரிந்துகொண்டே இருக்கும் என்பதையே இந்தக் கதை நினைவூட்டுகிறது.
மூலம்
கோயில் 1801 நவம்பர் 19 அன்று லட்சுமண் விட்டு பாட்டீலாலும் தேவுபாய் பாட்டீலாலும் நிறுவப்பட்டது என்பது கோயிலின் சொந்தக் குறிப்பிலும் மும்பையின் பதிவேடுகளிலும் காணப்படுகிறது. தேவுபாய்க்குக் குழந்தை இல்லாததும், குழந்தையற்ற பெண்களுக்காகக் கோயில் கட்ட விரும்பியதும், ஜாம்பேகர் மகாராஜ், வெள்ளெருக்கு மரம் பற்றிய நிகழ்வும் கோயிலுக்கும் பிரபாதேவிக்கும் உரிய சொந்த மரபு; எந்தப் புராணத்திலிருந்தும் வருவன அல்ல.