துளஜா பவானி: துவரிதா, விரைந்து வரும் அன்னை: துளஜா பவானியும் குகூர் அசுரனும்
துளஜாபூர், மகாராஷ்டிரா

துளஜா பவானி மகாராஷ்டிரத்தின் குலஸ்வாமினியாகக் கருதப்படுகிறாள்; தாராஷிவ் மாவட்டத்தின் துளஜாபூரில், பாலாகாட் மலைகளில் அவளது பழமையான கோயில் உள்ளது. அவள் எட்டுக் கரங்கள் கொண்ட மகிஷாசுரமர்த்தினி துர்கையின் வடிவமே. தன் பக்தையின் அழைப்புக்கு உடனே — த்வரிதமாக — ஓடி வந்த கதையுடன் அவள் பெயர் தொடர்புடையது.
மிகப் பழங்காலத்தில் கர்தமர் என்ற முனிவர் இருந்தார். அவரது மனைவி அனுபூதி எளிமையும் நற்பண்பும் அறப்பற்றும் கொண்டவர்; அவர்களுக்கு ஒரு சிறிய மகன் இருந்தான். ஒருநாள் திடீரென்று கர்தம முனிவர் காலமானார்; அனுபூதியின் மீது வானமே இடிந்து விழுந்தது போலானது. கணவர் இல்லாமல் வாழும் விருப்பமே அவருக்கு இல்லாமல் போனது; ஆனால் அவரது சிறு மகனுக்குத் தாய் தேவை என்றும், தவத்தால் இந்த வாழ்க்கையைப் பொருள் உள்ளதாக்கலாம் என்றும் முனிவர்கள் அவருக்கு எடுத்துச் சொன்னார்கள்.

அனுபூதி மகனைக் குருவின் ஆசிரமத்தில் ஒப்படைத்துவிட்டு, மந்தாகினி நதிக்கரையில் ஒரு குடில் அமைத்து ஆதிசக்தியை நோக்கித் தவம் செய்யத் தொடங்கினார். அவரது வேண்டுதல் மிக எளியது: “அம்மா, என் குழந்தையைக் காப்பாற்று; என்னை அறவழியிலேயே நிலைநிறுத்து.” நாட்கள் கடந்தன, ஆண்டுகள் கடந்தன. தவத்தின் ஒளியால் அவர் முகம் அமைதியும் பிரகாசமும் பெற்றது; சுற்றியிருந்த காடும் அவரது சாதனையால் புனிதமானது போலிருந்தது.

அதே காட்டில் குகூரன் என்ற அசுரன் சுற்றித் திரிந்தான். தவத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அனுபூதியைக் கண்டதும் அவன் மனதில் தீய எண்ணம் எழுந்தது. அவன் மீண்டும் மீண்டும் அவரது தியானத்தைக் கலைக்கவும், அவரை அச்சுறுத்தித் தன் வசப்படுத்தவும் முயன்றான். ஒருநாள் அவன் பலவந்தமாக அவரது தவத்தை உடைக்க முயன்றபோது, தனியாக, ஆயுதமின்றி இருந்த அனுபூதி கண்களை மூடி முழு நம்பிக்கையுடன் அழைத்தார்: “அம்மா ஜகதம்பா, இனி என் மானம் உன் கையில்.”

அழைப்பு முடிவதற்குள்ளேயே அங்கே ஒளி பரவியது. சிங்கத்தின் மீதேறி, எட்டுக் கரங்களில் ஆயுதங்கள் ஏந்திய பவானி தேவி தோன்றினாள். குகூரன் முதலில் கர்வத்துடன் அவளுக்குச் சவால் விட்டான்; பிறகு எருமை வடிவெடுத்துத் தேவியின் மீது பாய்ந்தான். ஆனால் அன்னையின் முன் அவன் பலம் எதுவும் பலிக்கவில்லை. தேவி திரிசூலத்தால் அவனை அழித்தாள்; காட்டில் மீண்டும் அமைதி நிலவியது.

அனுபூதி அன்னையின் திருவடிகளில் விழுந்தார். அவர் சொன்னார்: “அம்மா, குழந்தையின் ஒரே குரலுக்குத் தாய் ஓடி வருவது போல, நீயும் உடனே வந்துவிட்டாய்.” “இனி இதே மலையில் இருந்துவிடு; ஆபத்தில் உன்னை அழைப்பவர் யாராயினும் அவருக்கு இதே போன்ற துணை கிடைக்கட்டும்.” தேவி மகிழ்ந்து இந்த வரத்தை அருளி அங்கேயே குடிகொண்டாள். பக்தையின் அழைப்புக்கு விரைந்து வந்ததால் அவள் த்வரிதா என்று அழைக்கப்பட்டாள்; காலப்போக்கில் அந்தப் பெயரே துளஜா ஆனது, அந்த இடம் துளஜாபூர் ஆனது.

துளஜாபூரில் இன்றும் தேவிக்கு உயிருள்ள ஒரு தாயைப் போலவே சேவை செய்யப்படுகிறது. கோயில் மரபுப்படி, நவராத்திரிக்கு முன் சில நாட்கள் தேவியின் திருவுருவம் கட்டிலில் ஓய்வெடுக்க வைக்கப்படுகிறது — இதை மஞ்சகி நித்ரா என்கிறார்கள் — கடஸ்தாபனத்தன்று அன்னை மீண்டும் கருவறையில் எழுந்தருள்கிறாள். தசராப் போருக்குப் பின் களைத்த அன்னை மீண்டும் சில நாட்கள் ஓய்வெடுக்கிறாள். பக்தர்களுக்கு இது வெறும் சடங்கு அல்ல; போரிடும், களைக்கும், தன் குழந்தைகளுக்காக மீண்டும் எழுந்து நிற்கும் தாய் இவள்.

சத்ரபதி சிவாஜி மகாராஜ் துளஜா பவானியின் தீவிர பக்தர் என்று மகாராஷ்டிரத்தில் பரவலாக நம்பப்படுகிறது; அவரது வாளையும் நாட்டுப்புற மரபு பவானி என்ற பெயரால் நினைவுகூர்கிறது. இன்றும் வீடுதோறும் அன்னையின் ஜோகவா யாசிக்கப்படுகிறது, கோந்தள் நடக்கிறது, “ஆயி ராஜா உதோ உதோ” என்ற முழக்கம் ஒலிக்கிறது. உண்மையான மனதின் அழைப்புக்குத் தாமதிக்காத அன்னையின் அந்த வடிவை இந்தக் கதை நினைவுகூர்கிறது.
மூலம்
அனுபூதி, குகூர் அசுரன் ஆகியோரின் கதை துளஜாபூர் கோயிலின் தலபுராண மரபு; இதை ஸ்கந்த புராணத்துடன் இணைக்கிறார்கள்; தேவியுடன் தொடர்புடைய பிற கதைகளும் வழக்கில் உள்ளன. சிவாஜி மகாராஜின் தேவி பக்தி மகாராஷ்டிராவில் பரவலாக வழங்கும் மரபு.