ഗുരുവായൂരപ്പൻ: ഗുരുവായൂരപ്പൻ: ദ്വാരകയിൽ നിന്ന് ഗുരുവായൂരിലേക്ക്
ഗുരുവായൂർ, കേരളം

ഉണ്ണിക്കണ്ണനായി കേരളം നെഞ്ചോടു ചേർക്കുന്ന ശ്രീകൃഷ്ണനാണ് ഗുരുവായൂരപ്പൻ; വിഗ്രഹമാകട്ടെ ശംഖും ചക്രവും ഗദയും പത്മവും ധരിച്ച ചതുർഭുജനായ മഹാവിഷ്ണുവിന്റേതാണ്. തൃശ്ശൂർ ജില്ലയിലെ ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രം ഭൂലോകവൈകുണ്ഠം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ആ വിഗ്രഹം എങ്ങനെ ഗുരുവായൂരിലെത്തി എന്നതാണ് ഈ കഥ.
ഈ വിഗ്രഹം മഹാവിഷ്ണു വൈകുണ്ഠത്തിൽ വച്ച് ബ്രഹ്മാവിനെ ഏൽപ്പിച്ചതാണെന്ന് ക്ഷേത്രപാരമ്പര്യം പറയുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണൻ ജനിച്ച രാത്രി കാരാഗൃഹത്തിൽ വസുദേവർക്കും ദേവകിക്കും ഭഗവാൻ ദർശനം നൽകിയ അതേ ചതുർഭുജരൂപമാണിത്. സന്താനലബ്ധിക്കായി തപസ്സു ചെയ്തിരുന്ന സുതപസ്സ് രാജാവിനും പൃശ്നി രാജ്ഞിക്കും ബ്രഹ്മാവ് ഈ വിഗ്രഹം നൽകി. അവർ അതീവ ഭക്തിയോടെ അതിനെ പൂജിച്ചു.

അവരുടെ ഭക്തിയിൽ പ്രസാദിച്ച ഭഗവാൻ, മൂന്ന് ജന്മങ്ങളിൽ അവരുടെ മകനായി പിറക്കാമെന്ന് വാക്കു നൽകി. ആദ്യജന്മത്തിൽ സുതപസ്സിന്റെയും പൃശ്നിയുടെയും മകനായ പൃശ്നിഗർഭനായി, രണ്ടാമത്തേതിൽ കശ്യപന്റെയും അദിതിയുടെയും മകനായ വാമനനായി, മൂന്നാമത്തേതിൽ വസുദേവരുടെയും ദേവകിയുടെയും മകനായ ശ്രീകൃഷ്ണനായി. എല്ലാ ജന്മങ്ങളിലും ഈ വിഗ്രഹം അവർക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. ദ്വാരക പണിതപ്പോൾ ശ്രീകൃഷ്ണൻ തന്നെ ഈ വിഗ്രഹത്തിനായി ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ച് പൂജിച്ചു.

ഭൂമി വിട്ടുപോകാനുള്ള സമയമായപ്പോൾ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പ്രിയഭക്തനായ ഉദ്ധവനോട് പറഞ്ഞു, ഞാൻ പോയശേഷം കടൽ ദ്വാരകയെ വിഴുങ്ങും, പക്ഷേ ഈ വിഗ്രഹം വെള്ളത്തിനു മുകളിൽ ഒഴുകിനടക്കും. കലിയുഗത്തിൽ ജനങ്ങൾക്ക് എന്നെ ആരാധിക്കാനായി, പുണ്യമായ ഒരിടത്ത് അതിനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കാൻ ദേവഗുരുവായ ബൃഹസ്പതിയോട് പറയണം. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഉദ്ധവൻ ആ വാക്കുകൾ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചു.

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ സംഭവിച്ചു. കടൽ ഇരച്ചുകയറി ദ്വാരക തിരമാലകളിൽ മുങ്ങി. ഗുരു എന്നറിയപ്പെടുന്ന ബൃഹസ്പതിയും വായുദേവനും അവിടെയെത്തി. തിരകൾക്കു മീതെ വിഗ്രഹം ഒഴുകുന്നത് അവർ കണ്ടു. വായുദേവൻ അതിനെ കാറ്റിന്റെ കൈകളിൽ ഉയർത്തിയെടുത്തു; യോഗ്യമായ ഒരിടം തേടി ഇരുവരും തെക്കോട്ട് യാത്രയായി. വഴിയിൽ, അവരെ കാണാനായി വരികയായിരുന്ന പരശുരാമനെ അവർ കണ്ടുമുട്ടി.

പരശുരാമൻ കടലിൽ നിന്ന് വീണ്ടെടുത്തതെന്ന് ഐതിഹ്യം പറയുന്ന പച്ചപ്പു നിറഞ്ഞ കേരളഭൂമിയിലേക്ക് അദ്ദേഹം അവരെ നയിച്ചു. അവിടെ താമരപ്പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ ഒരു തടാകമുണ്ടായിരുന്നു, രുദ്രതീർത്ഥം; അതിന്റെ കരയിൽ പരമശിവനും പാർവ്വതീദേവിയും തപസ്സിലായിരുന്നു. ശിവൻ അതിഥികളെ സ്വീകരിച്ചു, ഈ വിഗ്രഹത്തിന് ഏറ്റവും ഉചിതമായ ഇടം ഇതുതന്നെ എന്നു പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ആ സ്ഥലം ഭഗവാനു നൽകി, താൻ തടാകത്തിന്റെ മറുകരയിലുള്ള മമ്മിയൂരിലേക്ക് മാറി.

ദേവശില്പിയായ വിശ്വകർമ്മാവ് ക്ഷേത്രം പണിതു; ഗുരുവും വായുവും ചേർന്ന് വിഗ്രഹം പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. ഗുരുവും വായുവും ചേർന്ന് പ്രതിഷ്ഠിച്ച ഇടമായതിനാൽ ഈ സ്ഥലം ഗുരുവായൂർ എന്നും ഭഗവാൻ ഗുരുവായൂരപ്പൻ എന്നും അറിയപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ടാണ് ഗുരുവായൂരപ്പനെ തൊഴുതശേഷം മമ്മിയൂർ മഹാദേവനെയും തൊഴുമ്പോഴേ ദർശനം പൂർണ്ണമാകൂ എന്ന് ഭക്തർ വിശ്വസിക്കുന്നത്. ക്ഷേത്രക്കുളം ഇന്നും രുദ്രതീർത്ഥം എന്നുതന്നെ അറിയപ്പെടുന്നു.

നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഗുരുവായൂരപ്പൻ കേരളത്തിലെ ഓരോ വീടിന്റെയും സ്വന്തമാണ്. മേല്പത്തൂർ നാരായണഭട്ടതിരി ഇവിടെയിരുന്നാണ് നാരായണീയം രചിച്ചത്; പൂന്താനം തന്റെ ലളിതമായ മലയാളഭക്തി കൊണ്ട് ഭഗവാന്റെ മനം കവർന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചോറൂണും എണ്ണമറ്റ വിവാഹങ്ങളും ഇവിടെ ഭഗവാന്റെ മുന്നിൽ നടക്കുന്നു. ശ്രീകൃഷ്ണൻ തന്നെ പൂജിച്ച ഭഗവാൻ പ്രളയത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടില്ല, സ്നേഹത്തോടെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെട്ട് ഭക്തരുടെ അരികിലെത്തി എന്ന് ഗുരുവായൂരിന്റെ കഥ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
ഉറവിടം
ഗുരുപവനപുര മാഹാത്മ്യം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ സ്ഥലപുരാണ പാരമ്പര്യമാണിത്; സുതപസ്സും പൃശ്നിയും പിന്നീട് വസുദേവരും ദേവകിയുമായി പിറന്നത് ഭാഗവത പുരാണം ദശമസ്കന്ധത്തിൽ പറയുന്നു. ഉദ്ധവന്റെ പങ്ക് പോലുള്ള ചില വിശദാംശങ്ങൾ പല രൂപത്തിൽ പറയപ്പെടുന്നു.