గురువాయూరప్పన్: గురువాయూరప్పన్: ద్వారక నుంచి గురువాయూర్ వరకు
గురువాయూర్, కేరళ

గురువాయూరప్పన్ శ్రీకృష్ణుడే; విగ్రహం నాలుగు చేతుల విష్ణుమూర్తిదే అయినా, కేరళ భక్తులు ఆయనను ప్రేమగా ఉణ్ణికణ్ణన్, అంటే బాలకృష్ణుడిగా భావించి పూజిస్తారు. త్రిశూర్ జిల్లాలోని గురువాయూర్లో ఆయన ఆలయం ఉంది, దానిని భూలోక వైకుంఠం అంటారు. ఈ విగ్రహం గురువాయూర్కు ఎలా చేరిందో ఈ కథ చెబుతుంది.
ఈ విగ్రహాన్ని వైకుంఠంలో స్వయంగా శ్రీమహావిష్ణువే బ్రహ్మదేవునికి అప్పగించారని ఆలయ సంప్రదాయం చెబుతుంది. శంఖం, చక్రం, గద, పద్మం ధరించిన ఈ నాలుగు చేతుల రూపంలోనే, కృష్ణుడు పుట్టిన రాత్రి చెరసాలలో భగవంతుడు వసుదేవ దేవకులకు దర్శనమిచ్చారు. సంతానం కోసం తపస్సు చేస్తున్న సుతపుడు అనే రాజుకు, పృశ్ని అనే రాణికి బ్రహ్మదేవుడు ఈ విగ్రహాన్ని ఇచ్చారు, వారు ఎంతో శ్రద్ధగా దీన్ని పూజించారు.

వారి భక్తికి మెచ్చిన భగవంతుడు మూడు జన్మల పాటు వారికి కొడుకుగా పుడతానని మాట ఇచ్చారు. మొదటి జన్మలో సుతపుడు, పృశ్నిల కొడుకు పృశ్నిగర్భుడిగా, రెండోదానిలో కశ్యప అదితుల కొడుకు వామనుడిగా, మూడోదానిలో వసుదేవ దేవకుల కొడుకు శ్రీకృష్ణుడిగా పుట్టారు. ప్రతి జన్మలోనూ ఈ విగ్రహం వారి వెంటే ఉంది. ద్వారకను నిర్మించిన తర్వాత శ్రీకృష్ణుడు స్వయంగా ఈ విగ్రహానికి ఆలయం కట్టించి పూజించారు.

కృష్ణుడు భూమిని విడిచి వెళ్ళే సమయం వచ్చినప్పుడు, తన ప్రియ భక్తుడు ఉద్ధవుడితో అన్నారు, నేను వెళ్ళాక సముద్రం ద్వారకను ముంచేస్తుంది, కానీ ఈ విగ్రహం నీటిపై తేలుతూ ఉంటుంది. దేవగురువు బృహస్పతికి చెప్పు, దీన్ని ఏదైనా పవిత్ర స్థలంలో ప్రతిష్ఠించమని, కలియుగంలో ప్రజలు అక్కడ నన్ను పూజించేందుకు. ఉద్ధవుడు చెమ్మగిల్లిన కళ్ళతో ఆ మాటలను మనసులో దాచుకున్నాడు.

భగవంతుడు చెప్పినట్లే జరిగింది. సముద్రం ఉప్పొంగి ద్వారక అలల్లో కలిసిపోయింది. గురువు అని పిలిచే దేవగురువు బృహస్పతి వాయుదేవుడితో కలిసి అక్కడికి చేరుకున్నారు. అలలపై తేలుతున్న విగ్రహాన్ని వారు చూశారు. వాయుదేవుడు దాన్ని గాలి సాయంతో పైకి ఎత్తారు, ఇద్దరూ తగిన స్థలం వెతుకుతూ దక్షిణం వైపు బయలుదేరారు. దారిలో వారికి పరశురాముడు ఎదురయ్యారు, ఆయన స్వయంగా వారిని కలవడానికే వస్తున్నారు.

పరశురాముడు వారిని పచ్చని కేరళ భూమికి తీసుకెళ్ళారు, ఆ భూమిని ఆయనే సముద్రం నుంచి వెలికి తీశారని సంప్రదాయం. అక్కడ తామరపూలతో నిండిన రుద్రతీర్థం అనే సరస్సు ఉంది, దాని ఒడ్డున శివపార్వతులు తపస్సు చేస్తున్నారు. శివుడు అతిథులకు స్వాగతం పలికి, ఈ విగ్రహానికి ఇదే అన్నిటికంటే తగిన స్థలమని చెప్పారు. ఆ తర్వాత ఆ స్థలాన్ని భగవంతుడికి అప్పగించి, తాను సరస్సు అవతలి ఒడ్డున ఉన్న మమ్మియూర్కు వెళ్ళిపోయారు.

దేవశిల్పి విశ్వకర్మ ఆలయం నిర్మించగా, గురువు, వాయువు కలిసి విగ్రహ ప్రతిష్ఠ చేశారు. గురువు, వాయువుల చేతుల మీదుగా ప్రతిష్ఠ జరిగినందుకే ఈ స్థలం గురువాయూర్ అయింది, స్వామి గురువాయూరప్పన్, అంటే గురువాయూర్ స్వామి అయ్యారు. అందుకే గురువాయూరప్పన్ దర్శనం తర్వాత మమ్మియూర్ మహాదేవుణ్ణి దర్శించుకుంటేనే యాత్ర పూర్తవుతుందని భక్తుల నమ్మకం. ఆలయ కోనేరును ఈనాటికీ రుద్రతీర్థం అనే పిలుస్తారు.

శతాబ్దాలుగా గురువాయూరప్పన్ కేరళలో ఇంటింటి దేవుడు. మేల్పత్తూర్ నారాయణ భట్టతిరి ఇక్కడే నారాయణీయం రచించారు, పూంతానం తన సరళమైన మలయాళ భక్తితో స్వామి మనసు గెలిచారు. పిల్లలకు మొదటి అన్నప్రాశన, దీనిని చోరూణ్ అంటారు, లెక్కలేనన్ని పెళ్ళిళ్ళు ఇక్కడే స్వామి సన్నిధిలో జరుగుతాయి. శ్రీకృష్ణుడే స్వయంగా పూజించిన స్వామి వరదలో కనుమరుగు కాలేదు, ప్రేమతో భద్రంగా భక్తుల చెంతకు చేర్చబడ్డారని గురువాయూర్ కథ గుర్తుచేస్తుంది.
ఆధారం
ఇది గురువాయూర్ ఆలయ స్థల పురాణ సంప్రదాయం, దీనిని గురుపవనపుర మాహాత్మ్యం అంటారు; సుతపుడు, పృశ్ని తరువాతి జన్మలో వసుదేవుడు, దేవకి అయ్యారన్న మాట భాగవత పురాణం దశమ స్కంధంలో ఉంది. ఉద్ధవుని పాత్ర వంటి కొన్ని వివరాలు వేర్వేరు రూపాల్లో చెప్పబడతాయి.