ஜகந்நாதர்: தாரு பிரம்மன்: நீல மாதவன் முதல் ஜகந்நாதர் வரை
புரி, ஒடிசா

மகாபிரபு ஜகந்நாதர் ஒடிசாவின் உயிர்; பூரியின் ஸ்ரீமந்திரத்தில் அண்ணன் பலபத்ரர், தங்கை சுபத்திரை, சுதர்சனருடன் அவர் வீற்றிருக்கிறார். அவரது திருவுருவம் கல்லாலோ உலோகத்தாலோ ஆனதல்ல; புனித வேப்ப மரத்தால் ஆனது — அது தாரு பிரம்மம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஒரு மன்னரின் பக்தி, ஒரு சபரத் தலைவரின் அன்பு, ஒரு புரோகிதரின் விடாமுயற்சி — இவற்றால் மகாபிரபு இந்த அபூர்வ வடிவில் எப்படித் தோன்றினார் என்பதை இந்தக் கதை சொல்கிறது.
மிகப் பழங்காலத்தில் மாளவ மன்னர் இந்திரத்யும்னன் விஷ்ணு பகவானின் தீவிர பக்தர்; இறைவனை நேரில் தரிசிக்க வேண்டும் என்பதே அவர் மனதின் ஒரே ஏக்கம். ஒருநாள் அவரது அவைக்கு வந்த ஒரு யாத்ரீகர், கிழக்கே கடற்கரையில் நீலாசலத்தின் அடர்ந்த காட்டில் இறைவன் நீல மாதவராக வழிபடப்படுகிறார் என்று சொன்னார். மன்னர் தம் அந்தணர்களைப் பல்வேறு திசைகளில் தேடுவதற்கு அனுப்பினார். கிழக்கு நோக்கிச் சென்றவர் இளைஞர் வித்யாபதி.

நீண்ட பயணத்துக்குப் பின் வித்யாபதி காட்டில் சபரர்களின் ஒரு கிராமத்தை அடைந்தார்; அதன் தலைவர் விஸ்வாவசு அவரை மரியாதையுடன் விருந்தினராக ஏற்றார். அங்கே தங்கியிருந்தபோது வித்யாபதிக்கும் விஸ்வாவசுவின் மகள் லலிதாவுக்கும் இடையே அன்பு மலர்ந்து, இருவருக்கும் திருமணம் நடந்தது. தம் மாமனார் தினமும் விடியற்காலையில் பூக்களையும் கிழங்குகளையும் எடுத்துக்கொண்டு எங்கோ செல்வதையும், மதியம் சந்தன மணத்துடன் திரும்புவதையும் வித்யாபதி கவனித்தார். லலிதாவிடம் கேட்டபோது, அவர் ரகசியமாக நீல மாதவருக்குச் சேவை செய்கிறார் என்று தெரிந்தது.

தரிசனத்துக்காக வித்யாபதி மிகவும் மன்றாடினார். மகளின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி விஸ்வாவசு சம்மதித்தார்; ஆனால் கண்களைக் கட்டியே அழைத்துச் செல்வேன் என்று நிபந்தனை வைத்தார். வழி நெடுக வித்யாபதி அமைதியாகக் கடுகு விதைகளைச் சிந்திக்கொண்டே சென்றார் என்று சொல்கிறார்கள். ஒரு தனிமையான இடத்தில் கண்கட்டு அவிழ்க்கப்பட்டதும், எதிரே நீலக்கல் போன்ற ஒளியுடன் நீல மாதவர் இருந்தார். வித்யாபதியின் உடல் முழுவதும் சிலிர்த்தது. சில நாட்களுக்குப் பின் மழையில் கடுகு முளைத்து, வழி தெளிவாகத் தெரியத் தொடங்கியது. வித்யாபதி மன்னருக்குச் செய்தி அனுப்பினார்.

மன்னர் இந்திரத்யும்னன் பெரும் நம்பிக்கையுடன் நீலாசலத்தை அடைந்தார்; ஆனால் அந்த இடத்துக்குச் சென்றபோது நீல மாதவர் மறைந்துவிட்டிருந்தார். தம் காட்டின் தெய்வம் தம்மிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டதால் விஸ்வாவசுவின் இதயமும் உடைந்திருந்தது. மனமுடைந்த மன்னர் அங்கேயே உண்ணாநோன்பில் அமர்ந்தார். அப்போது அசரீரி ஒலித்தது: “மன்னா, நீலாசலத்தில் எனக்குக் கோயில் கட்டு; கடலில் மிதந்து வரும் தாருவாக, அதாவது புனித மரக்கட்டையாக நான் வருவேன்.” மன்னர் பிரம்மாண்டமான கோயிலைக் கட்டிக் காத்திருந்தார்.

ஒருநாள் கனவில் கிடைத்த குறிப்பின்படி, பாங்கிமுஹான் அருகே கடல் அலைகளின் மீது ஒரு பெரிய தாரு மிதந்து வந்தது. ஆனால் அதைத் தூக்குவது இயலாததாயிற்று; யானைகளும் நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்களும்கூட அதை அசைக்க முடியவில்லை. அப்போது விஸ்வாவசுவை மரியாதையுடன் அழைக்கும்படி மன்னருக்குக் குறிப்பு கிடைத்தது என்று நாட்டுப்புற மரபு சொல்கிறது. சபரத் தலைவர் வந்தார், வித்யாபதியும் கை கொடுத்தார், மன்னரும் கை வைத்தார் — அந்தத் தாரு லேசானது போல எழுந்தது. மன்னர், அந்தணர், காட்டு மக்கள் — எல்லோருக்கும் தாம் பொதுவானவர் என்பதை மகாபிரபு காட்டினார்.

இப்போது திருவுருவத்தை யார் செதுக்குவது என்ற கேள்வி எழுந்தது. எந்தச் சிற்பியாலும் அந்தத் தாருவில் வேலையைத் தொடங்கவே முடியவில்லை. அப்போது ஒரு முதிய சிற்பி வந்தார்; ஒடிசா மரபு அவரை அனந்த மஹாராணா என்ற பெயரால் நினைவுகூர்கிறது. “நான் 21 நாட்கள் மூடிய அறையில் வேலை செய்வேன்; அதுவரை யாரும் கதவைத் திறக்கக் கூடாது” என்றார் அவர். உள்ளிருந்து உளியும் சுத்தியும் ஒலிக்கும் சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது; சில நாட்களுக்குப் பின் எல்லாம் அமைதியானது. முதிய சிற்பிக்கு ஏதாவது ஆகிவிட்டதோ என்று அரசி குண்டிசா அஞ்சினார்; அவரது வற்புறுத்தலால் கதவு திறக்கப்பட்டது.

உள்ளே சிற்பி இல்லை. அங்கே மூன்று திருவுருவங்கள் நின்றன — பெரிய உருண்டைக் கண்கள், சிறிய முழுமையடையாத கைகள், பாதங்கள் இல்லை. தம் பொறுமையின்மையால் வேலை பாதியில் நின்றுவிட்டதே என்று மன்னர் வருந்தி அழுதார். அப்போது இறைவன் கனவில் தேற்றினார்: இதே வடிவில்தான் தாம் வழிபடப்பட விரும்புவதாக. அந்தச் சிற்பி விஸ்வகர்மாவே என்பது நம்பிக்கை; சிலர் இறைவனே என்கிறார்கள். கைகள் இல்லாமலே அனைவரையும் தாங்குகிறான், பாதங்கள் இல்லாமலே எங்கும் செல்கிறான் பரமாத்மா என்ற உபநிடத வாக்கை பக்தர்கள் இந்த வடிவில் காண்கிறார்கள்.

மன்னர் பலபத்ரர், சுபத்திரை, ஜகந்நாதருடன் சுதர்சனரையும் பிரதிஷ்டை செய்தார். விஸ்வாவசுவின் வழித்தோன்றல்கள் தைதாபதிகள் என்று அழைக்கப்பட்டார்கள்; இன்றும் அனசர காலத்திலும் நவகலேவரத்திலும் மகாபிரபுவுக்கு மிக நெருக்கமான சேவையைச் செய்பவர்கள் அவர்களே. அதிக ஆஷாட மாதம் வரும் ஆண்டுகளில் நவகலேவரம் நடக்கிறது; அப்போது புதிய தாரு தேடப்பட்டு, பழைய திருவுருவத்திலிருந்து பிரம்ம பதார்த்தம் புதிய திருவுருவத்தில் வைக்கப்படுகிறது. இப்படித் தாரு பிரம்மத்தின் கதை இன்றும் ஒவ்வொரு தலைமுறையின் கண் முன்னும் உயிர்பெறுகிறது. ஜெய் ஜகந்நாத்.
மூலம்
இந்திரத்யும்னன், நீலாசலத்தில் கோயில், கடலில் வந்த மரக்கட்டை (தாரு) ஆகியவற்றின் கதை ஸ்கந்த புராணத்தின் உத்கல காண்டத்தில் (புருஷோத்தம க்ஷேத்திர மாஹாத்மியம்) உள்ளது; லலிதா, கடுகு மணிகள், மரக்கட்டையைத் தூக்குதல், அனந்த மகாராணா ஆகிய நிகழ்வுகள் ஒடிசாவின் கோயில் மற்றும் நாட்டார் மரபிலிருந்து வருபவை; இவற்றுக்குப் பல வடிவங்கள் வழக்கில் உள்ளன. கைகள் இல்லாமல் பற்றுவதும் கால்கள் இல்லாமல் நடப்பதும் ஸ்வேதாஸ்வதர உபநிஷதத்தில் (3.19) கூறப்பட்டுள்ளது.