கனக துர்க்கை: இந்திரகீலாத்ரியின் கனக துர்க்கை
இந்திரகீலாத்ரி, விஜயவாடா, ஆந்திரப் பிரதேசம்

விஜயவாடாவில் கிருஷ்ணா நதிக்கு மேலே இந்திரகீலாத்ரி மலையில் அன்னை கனக துர்கை வீற்றிருக்கிறாள்; தெலுங்கு பக்தர்கள் அவளை அன்புடன் துர்கம்மா என்று அழைக்கிறார்கள். தல மரபுப்படி இங்கேதான் அன்னை ஒரு கொடிய அசுரனை அழித்தாள்; இங்கேதான் அர்ஜுனன் தவம் செய்து சிவபெருமானிடமிருந்து பாசுபதாஸ்திரம் பெற்றான் — அதனால் இந்நகருக்கு விஜயவாடா என்று பெயர் வந்தது.
மிகப் பழங்காலத்தில் கிருஷ்ணா நதிக்கரையில் கீலுடு என்ற ஒரு பக்தன் வாழ்ந்தான்; சில கதைகளில் அவன் ஒரு யட்சன் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆதிசக்தியைத் தரிசிக்க அவன் கடுந்தவம் செய்தான். அன்னை மகிழ்ந்து தோன்றியபோது, கீலுடு கைகூப்பி, அன்னை என்றும் தன் மீதே வாசம் செய்ய வேண்டும் என்று வேண்டினான். அன்னை சொன்னாள்: “இதே நதிக்கரையில் நீ மலையாக நில்; தீயவர்களை அழித்து முடித்ததும் நான் வந்து உன் மீது குடிகொள்வேன்.” கீலுடு மலையானான்; அந்த மலை கீலாத்ரி என்று அழைக்கப்பட்டது.

அந்நாட்களில் மகிஷாசுரனின் அட்டூழியம் எங்கும் பரவியிருந்தது. வரத்தின் கர்வத்தில் அவன் தேவர்களைச் சுவர்க்கத்திலிருந்து விரட்டியிருந்தான்; முனிவர்களின் யாகங்களைக் கலைத்து வந்தான். அப்போது அன்னை எட்டுக் கரங்கள் கொண்ட மகிஷாசுரமர்த்தினி வடிவெடுத்தாள். சிங்கத்தின் மீதேறி, தேவர்கள் அளித்த ஆயுதங்களைக் கைகளில் ஏந்தி, அவள் அசுரப் படையுடன் மோதினாள். கீலாத்ரியில் நடந்த இறுதிப் போரில் அன்னை திரிசூலத்தால் மகிஷாசுரனை அழித்து, தன் வாக்குப்படி அதே மலையில் குடிகொண்டாள்.

வெற்றிக்குப் பின் அன்னையின் வடிவம் தங்கம் போல் ஜொலித்ததாம்; அதனால் பக்தர்கள் அவளைக் கனக துர்கை — பொன்னொளி வீசும் துர்கை — என்று அழைக்கலானார்கள். இந்திரனும் எல்லாத் தேவர்களும் அன்னையை வழிபட மீண்டும் மீண்டும் இந்த மலைக்கு வந்ததால், கீலாத்ரிக்கு இந்திரகீலாத்ரி என்று பெயர் வந்தது. இங்கே அன்னை துர்கமாசுரனை வென்றாள் என்றும், அந்த வெற்றியாலேயே துர்கை என்று அழைக்கப்பட்டாள் என்றும் மற்றொரு மரபு சொல்கிறது. இரு கதைகளின் சாரமும் ஒன்றே: அன்னை தன் பக்தனுக்குக் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றினாள்.

யுகங்கள் கடந்து துவாபர யுகம் வந்தது. வனவாச நாட்களில், முன்னால் ஒரு பெரும் போர் காத்திருக்கிறது என்பது பாண்டவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. வியாசரின் அறிவுரைப்படி, தெய்வீக அஸ்திரங்களுக்காகச் சிவபெருமானை வழிபட அர்ஜுனன் இந்திரகீல மலைக்குச் சென்றான். அந்த மலை இதே இந்திரகீலாத்ரிதான் என்று தெலுங்கு மரபு நம்புகிறது. கடுமையான நியமங்களைக் கடைப்பிடித்து, இறுதியில் காற்றை மட்டுமே உண்டு, அர்ஜுனன் செய்த தவத்தின் வெம்மை நாற்புறமும் பரவியது.

ஒருநாள் மூகன் என்ற அசுரன் காட்டுப்பன்றியாக மாறி அர்ஜுனன் மீது பாய்ந்தான். அர்ஜுனன் அம்பு எய்தான்; அதே கணத்தில் ஒரு வேடனும் எய்தான். அந்தக் கிராதன், அதாவது காட்டு வேடன், சிவபெருமானே; உடன் கிராதப் பெண் வேடத்தில் பார்வதி தேவி. பன்றி யாருடைய அம்பால் விழுந்தது என்பதில் வாக்குவாதம் எழுந்து, போர் மூண்டது. அர்ஜுனனின் அம்புகள் தீர்ந்தன, வில்லும் பறிபோனது; ஆனாலும் அவன் தோல்வியை ஏற்கத் தயாராக இல்லை. களைத்துப்போன அவன் மண்ணால் ஒரு வேதிகை அமைத்துச் சிவபெருமானுக்குப் பூமாலை சாற்றினான்; அதே மாலை வேடனின் தலையில் இருப்பதைக் கண்டான். அர்ஜுனன் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொண்டு அவரது திருவடிகளில் விழுந்தான்.

மகிழ்ந்த சிவபெருமான் அர்ஜுனனுக்குப் பாசுபதாஸ்திரம் அருளினார்; பார்வதி தேவியும் ஆசீர்வதித்தாள். அர்ஜுனனின் ஒரு பெயர் விஜயன்; தல மரபுப்படி அவனுக்கு இங்கே வெற்றி கிடைத்ததால் இந்த இடம் விஜயவாடா என்று அழைக்கப்பட்டது. இதே மலையில் அன்னையுடன் சிவபெருமான் மல்லேஸ்வர சுவாமியாக வழிபடப்படுகிறார். பிரம்மா அவரை மல்லிகைப் பூக்களால் பூஜித்தார் என்றும், தெலுங்கில் அவற்றை ‘மல்லெலு’ என்பதால் இந்தப் பெயர் வந்தது என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

ஆண்டுதோறும் தசராவின் சரத் நவராத்திரியில் இந்திரகீலாத்ரியில் அன்னை ஒவ்வொரு நாளும் புதிய வடிவில் அலங்கரிக்கப்படுகிறாள்; விஜயதசமியன்று கிருஷ்ணா நதியில் துர்கைக்கும் மல்லேஸ்வரருக்கும் தெப்போற்சவம் நடக்கிறது. ஆதி சங்கரர் இங்கே ஸ்ரீசக்கரத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்தார் என்றும் மரபு சொல்கிறது. படியேறும் பக்தர்களின் மனதில் இருப்பது கீலுடுவின் அதே ஏக்கம்தான் — அன்னை என்றும் அருகில் இருக்க வேண்டும். கனக துர்கம்மா ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் துணிவையும் அமைதியையும் நிலைக்கச் செய்யட்டும்.
மூலம்
கீலுடு, மகிஷாசுர வதம், கனக துர்க்கை மற்றும் விஜயவாடா என்ற பெயர்களின் கதை இந்திரகீலாத்ரியின் தலபுராண மரபு; சில வடிவங்களில் மகிஷாசுரனுக்குப் பதிலாக துர்க்கமாசுரனின் பெயர் வருகிறது. அர்ஜுனனின் தவமும் வேடன் (கிராதன்) நிகழ்வும் மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் (கைராத பர்வம்) உள்ளன; அங்கே இந்திரகீலம் இமயமலைப் பகுதியில் உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது; அதை இந்த மலையுடன் இணைப்பது உள்ளூர் மரபு.